Duca van Hal

Hau! Miło mi, Duca — duży, brązowy, uroczy i już ponad jedenaście ludzkich lat na karku. W psim świecie to już całkiem sędziwy wiek. Możesz to nazwać mądrością, doświadczeniem… albo po prostu: doskonale wiem, co i gdzie można znaleźć do jedzenia. Dlatego najczęściej siedzę w biurze na smyczy — bo gdybym biegał luzem, kosze na śmieci byłyby puste, a szuflady biurka otwarte i zamknięte… tylko tej jabłuszka, która tam leżała, już by nie było. I smakowałoby wybornie. 😋

Zostałem nazwany na cześć Ducati — i uwierzcie, kiedyś miałem taką samą moc silnika. Teraz jeżdżę trochę wolniej, ale mój motor wciąż pracuje gładko. Pracuję na pół etatu: oficjalnie w środę jestem w biurze. Resztę tygodnia poświęcam na odpoczynek, refleksję i doskonalenie moich drzemek.

Pełnię funkcję Dyrektora w trybie relaksu, specjalizując się w praktycznym tropieniu. To ja — dzięki mojemu supernosowi — wywęszyć zaginione osoby, podążając za ich zapachem. Bez pomocy zespołu, po prostu robię prawdziwą robotę. 👃

Między misjami tropicielskimi czuwam nad biurem. I tak, przyznam się: czasem siadam na fotelu dyrektora. Oficjalnie „nie wolno”, ale cóż… z takim doświadczeniem przysługują pewne przywileje.

Po pracy czas na relaks: spacery, węszenie i cieszenie się zasłużonym odpoczynkiem.
Więc tak, zwalniam tempo. Ale nie dajcie się zwieść — jeśli jest coś do wywęszenia, nadal jestem szefem.
Niech inni się spieszą — ja już dawno wszystko powąchałem. 👃🐾💼

Chętnie pomogę Ci ruszyć z miejsca. Czego szukasz?