It’s gonna be huge, it’s gonna be great!

De wereld is op dit moment ‘a scary place to be’. De voorpagina’s van kranten openen elke dag met aanslagen en veel politieke instabiliteit. Bijvoorbeeld, terwijl ik dit schrijf, getuigt James Comey, de ex-directeur van de FBI, over de vermeende streken van Donald Trump. In mijn vorige column kwam hij ook al ter sprake en vergeleek ik hem met het FNV. Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. Ik word hier niet vrolijk van. Zo vroeg Trump van Comey ‘eerlijke loyaliteit’. Een discutabel verzoek en al helemaal als die kreet uit de mond van Trump komt, maar aan het eind van deze column zal ik uitleggen hoe het ook in uw en mijn voordeel kan uitwerken. Overigens verwacht je op presidentieel niveau toch een soort stabiliteit en common sense, maar ik heb nu het gevoel dat de vinger aardig dicht in de buurt zit van de gevreesde ‘red button’. Om nog maar te zwijgen van die eigenaardige knakker in Noord-Korea die kinderlijk extatisch in zijn handjes staat te klappen als hij weer een raket lanceert. Geen fijne gedachte tijdens het schrijven van een column en echt heel scary. Waar gaat dit naar toe?

Natuurlijk, ik weet het maar al te goed: in zaken moet je het eigenlijk nooit over geloof en politiek hebben, en ik houd mij daar ook verre van. Maar instabiel en soms beangstigend is het nu wel. Intussen rennen u en ik op veel kleinere schaal dan al deze mondiale problemen rond om onze dagelijkse zaken te regelen. Van afspraak naar afspraak. Van tweet naar mail. En van borrel naar event. Het is uiteraard fantastisch dat de crisis voorbij is en de orderportefeuilles weer (bijna) overal goed gevuld zijn. Maar lopen u en ik weer niet dwangmatig in de vóór de crisis uitgesleten sporen en routines? Mij bekruipt het gevoel dat we het allemaal wel weer best vinden. Lekker druk. Zodat je je niet druk hoeft te maken om de zaken die er wérkelijk toe doen.

De hoogste tijd dus om stil te staan bij de zaken in de wereld die er écht toe doen; de geboorte van Guusje, eerste dochter van mijn trotse compagnon, Danny van Hal en zijn Chantal. Tijdens het kraambezoek heb ik Guusje in mijn armen gewiegd. Ze zeggen dat een kind daar rustig van wordt. Nou, ik kan u vertellen dat ik mij ook geweldig senang ging voelen. In Danny en Chantal zag ik tegelijkertijd liefhebbende en positieve ouders met nog een hele toekomst voor zich. Als bij toverslag wist ik weer waar het écht om gaat in het leven. Niet om volle agenda’s, maar om volle beleving. Van emoties. Van alle mooie dingen die er tussen mensen kunnen leven. Van alles wat soms zo gewoon lijkt. Totdat? Totdat je zo’n klein wondertje in je armen houdt en alles daaromheen relatief lijkt. Tegen Guusje zou ik willen zeggen: it’s gonna be huge, it’s gonna be great! Maar dan niet op die pompeuze manier van Trump. Maar liefkozend en verwachtingsvol. Het wordt mooi in het leven, als je het wilt.

Daarom zeg ik: count your blessings. Sta even stil bij wat je nu hebt, en niet wat je morgen zou willen bezitten (en natuurlijk maak ik mij ook schuldig aan het feit dat ik veel te weinig mijn zegeningen tel, maar toch). Die houding alleen al maakt een groot verschil in hoe je je voelt, hoe je dingen beleeft en vooral: hoe anderen jou ervaren. Ook is het de kunst het geluk van anderen te zien, in plaats van de focus op je eigen welbevinden. Ik zie het geluk van Danny, Chantal en Guusje, en daar word ik blij van. Ze noemen het, geloof ik, empathie. Ik noem het gewoon: blij zijn voor een ánder.

Na de onverwachte terugkeer van mijn column in Bouwen in het Oosten heb ik met de twee vorige columns direct stevig stelling genomen. Nieuwe energie. Zó kennen we je weer, hoorde ik ergens. Dat streelde mijn ego, durf ik te stellen. Maar ook durf ik te beweren dat een onsje minder soms ook goed is en even dimmen kan ook echt geen kwaad. Dus blij zijn met wat je hebt, en vooral blij zijn voor wat een ánder heeft. Daarom ben ik blij voor Guusje, Danny en Chantal. En in úw persoonlijke omgeving wens ik u die blijdschap ook toe. It’s gonna be huge!

Tot slot: ik beloofde u nog even terug te komen op de Trump kreet over ‘eerlijke loyaliteit’.  De Haldu versie daarvan wil ik u niet onthouden: loyaal zijn aan je klant betekent ook dat je op cruciale momenten eerlijk bent naar diezelfde klant toe, ook al is dat niet in je eigen belang. Of, zoals Dirk van Zoest van JP van Eesteren uit Gouda het zo treffend zegt: ‘Zaken doe je niet vanaf een papieren contract, maar vanuit je hart!’. Ik zou zeggen Dirk for President en dan zorgen wij wel voor de benodigde papieren. De juiste ingrediënten voor een mooie samenwerking.

Caspar Jansen