Column: De cowboys zijn terug

Lange tijd had ik de heerlijke luxe om mijn column in Bouwen in het Oosten te besteden aan de meest uiteenlopende onderwerpen. Uiteraard aan de bouw gerelateerd en altijd gelardeerd met een knipoog. Maar nu voel ik mij serieus genoodzaakt met u terug te keren naar de kern, naar een zéér serieus onderwerp. Want het cowboy geboefte uit de uitzendwereld galoppeert (weer) over de eindeloze bouwprairie. Schaamteloos komen ze naar de bouwplaats waar het hek weer wijd open staat om hen te verwelkomen! Met een zweep jagen zij de ZZP’ers naar u toe. Totdat? Totdat de fiscus een zeer dure shoot out met u aangaat en datgene terughaalt wat zij tekort is gekomen!

De economie draait op volle toeren en ik constateer helaas een terugkerende reflex. Wie zei ook alweer ‘l’histoire se répète’? Ofwel: de geschiedenis herhaalt zich. Een waarheid als een koe, terwijl de economie weer draait als een dolle stier. Zeer tegen mijn zin in neem ik u mee naar mijn allereerste column in Bouwen in het Oosten. In 2008 repte ik over cowboys in de uitzendwereld. Vandaag de dag constateer ik dat dit geboefte weer over de bouwprairie zwerft. En ik ben niet de enige die dit ziet!

Inspectie SZW en Bureau Cicero signaleren het ook

Diverse gerenommeerde partijen stellen momenteel vast dat het weer scheef gaat bij de tewerkstelling van personeel. Het gaat goed met de Nederlandse economie en de werkloosheid loopt terug, zo stelt de Inspectie SZW in haar jaarverslag over 2018. De keerzijde van deze ontwikkeling is de groei van het aantal oneerlijke praktijken op de arbeidsmarkt. De Inspectie SZW schrijft dat “het aantal schijnconstructies en misstanden toeneemt, waarbij werkenden ernstig financieel werden benadeeld of zelfs uitgebuit.” En het gerenommeerde Bureau Cicero schreef in relatie tot de Wet DBA dat “veel ondernemers klagen over de oneerlijke concurrentie door gebrek aan handhaving van de Wet DBA door het oneigenlijk inzetten van ZZP’ers (schijnconstructies) waardoor bij concurrenten (loon)kostenvoordeel wordt bereikt.”

“Cowboys zijn terug! Haldu Groep schiet met scherp met weer een belangrijke certificering: PayOk”

Van de hemel naar de hel…

En ik onderschrijf dit. Want helaas hebben ook opdrachtgevers boter op hun hoofd als het gaat om het in acht nemen van de wet- en regelgeving bij de inleen van personeel. ‘Natuurlijk leen ik ZZP’ers in. Tot 2021 wordt er toch niet gehandhaafd’, zo redeneert een aantal van hen. Mede als gevolg van het personeelstekort staan er dus gewoon weer ZZP’ers te werken die eigenlijk geen echte ZZP’er zijn.

Korte termijn, snelle euro

Erger nog; een trend die wij nu signaleren is dat medewerkers, ook buitenlandse, die bij Haldu Groep in loondienst zijn, kiezen voor het ZZP-schap omdat ze gaan voor de korte termijn en de snelle euro. Deze zogenaamde ZZP’ers zijn feitelijk gewoon in loondienst. Hiermee worden de afdrachten voor sociale premies en werknemersrechten ontdoken (schijnconstructies). Kwalijk, zowel bezien vanuit de ZZP’er, maar ook zeker vanuit de opdrachtgever die deze schijnzelfstandigheid bevordert. De bomen lijken voor hen nu nog tot in de hemel te groeien, maar hun takken reiken tot in de hel waar straks weer krokodillentranen worden gehuild.

Kies juist nu voor een volledig gecertificeerd uitzendbureau

Bovenstaande ontwikkelingen zijn al jaren een reden waarom Haldu Groep bewust kiest voor medewerkers in loondienst. We blijven heel ver weg van de risico’s die kleven aan de bemiddeling van ZZP’ers. Want de Belastingdienst komt echt wel een keer langs en dan is het uit met de pret. Voor ons én voor u, want van een kale ZZP-kip kun je niet plukken. Eigenlijk zou een opdrachtgever niet anders moeten handelen, want hiermee halen ze bewust risico’s in huis. Kiezen voor inlenen bij een volledig gecertificeerd uitzendbureau moet derhalve dé norm blijven.

Garantie inbouwen met PayOK

Haldu Groep werkt dus niet mee aan deze praktijken en kiest er juist voor weer een vólgend keurmerk toe te voegen aan onze kwaliteitscertificeringen, namelijk die van PayOK. Nog dit jaar zetten we alles-op-alles om hiervoor volledig gecertificeerd te zijn. Waarom? Haldu Groep wil veiligheid en transparantie in de keten. Daarnaast wil Haldu Groep aan haar opdrachtgevers bewijzen dat zij altijd zaken doen met een bonafide onderneming. Haldu Groep kiest daarbij bewust voor het beperken van de risico’s van juridische ketenaansprakelijkheid voor haar opdrachtgevers. Immers, alleen op die manier kunnen wij veilig, betrouwbaar en transparant zaken doen met elkaar en ons volledig richten op het uitbouwen van de relatie.

Geloof in kwaliteitsconcept

Noemt u ons nu een witte raaf, roomser dan de paus of zelfs een heilig boontje? Voel u vrij! Maar wij blijven altijd geloven in ons gecertificeerde kwaliteitsconcept in economische voor- en tegenspoed. Wij gaan daarbij grensverleggend te werk door ook altijd de grenzen op te zoeken, want wij blijven natuurlijk wel ondernemen, op zoek naar renderende kansen.

PayOK start waar SNA ophoudt

In het SNA keurmerk (NEN 4400-1) wordt bij de controle op de juiste verloning niet verder gegaan dan de vraag of er een procedure is. Of de procedure ook aansluit bij de praktijk en dus daadwerkelijk het juiste loon wordt betaald, wordt niet gecontroleerd. Uw risico’s van de juridische ketenaansprakelijkheid voor het loon zijn daarmee onvoldoende onder controle. PayOK is een controleprotocol dat juist voorziet in deze behoefte. De beoordelingsmethode binnen het keurmerk zorgt ervoor dat procedures en de uitvoering hiervan getoetst worden op het juist uitbetalen van loon aan de medewerkers. Dit keurmerk start dus waar het SNA keurmerk ophoudt. Meer zekerheid voor de inlener dus. Immers, de juridische ketenaansprakelijkheid voor de betaling van het juiste loon is bij de NEN4400-1 onvoldoende onder controle. En daar is het ons allemaal om te doen: meer zekerheid en ontzorging wanneer u personeel inleent. Dan kiest u vanzelf voor partners in personeel die hun winkel netjes voor elkaar hebben. Ontzorgen door goed voor u te zorgen, zonder daarbij roomser dan de paus te willen zijn.

De zweep er over…

Riekt deze column wat u betreft teveel naar Haldu Groep promotie (wat natuurlijk niet correct is bij objectieve opinievorming)? Feitelijk juist, maar de zweep moet er weer over, net als toen in 2008. Over de onjuiste inzet van ZZP’ers en over andere misstanden die ervoor zorgen dat de arbeidsmarkt weer uit balans raakt. Wie niet luisteren wil, moet voelen.  L’histoire se répète.

Caspar Jansen

Caspar Jansen column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Employer Branding? Doe maar gewoon, dan vinden je medewerkers je al leuk genoeg!

We hebben tegenwoordig de wereld aan online recruitment marketing technieken nodig als het gaat om het vinden van de juiste kandidaat om die te kunnen verbinden met u als werkgever. En daar spenderen wij jaarlijks inmiddels tienduizenden euro’s aan. Maar mijn echte inspiratie voor de verdere groei van ons bedrijf doe ik op in mijn gesprekken met u.

Zoals bijvoorbeeld met Gerard Beltman, algemeen directeur van De Groot Vroomshoop Groep. Net als ik, is Gerard lid van De Bouwklup in Rijssen, de netwerkclub van Ad Struik. Een platform van, zoals Ad zelf zegt eigenwijze doeners, ontdekkers, uitzoekers en uitvinders, optimisten en doorzetters en overige hemelbestormers in de brede bouwbranche. Net een club voor mij dus, waar ik mij prima thuis voel.

Haldu Groep doet (nog) geen zaken met De Groot Vroomshoop Groep, maar heeft wel een groot respect voor de prijs die zij onlangs in de wacht sleepten: die van Beste Werkgever in de Bouw en Infra in Nederland. Graag maak ik daarom plaats op dit podium voor Gerard Beltman. Ik vroeg hem hoe het hen lukte deze award op hun naam te schrijven.

Volledig verrast

Gerard Beltman: “Deze prijs is het resultaat van de goede beoordelingen die onze werknemers gaven in meerdere onderzoeken naar bedrijfscultuur en werkgeverschap, onder andere vanuit onze moeder Volker Wessels. De onderzoeken zijn uitgevoerd door het 100% onafhankelijke onderzoeksbureau Effectory. We wisten niet dat dit toonaangevende bureau, tweejaarlijks een Beste Werkgever Award uitreikt en de toekenning van de prijs, op basis van de positieve rankings die wij mochten ontvangen heeft ons volledig verrast, in de positieve zin uiteraard. Onze medewerkers hebben op eigen merites geoordeeld.”

Doe maar gewoon…

“Het geheim achter deze hoge waardering van onze werknemers?”, vraagt Gerard zichzelf hardop af. “In al mijn bescheidenheid vermoed ik dat een aantal kernwaarden van De Groot Vroomshoop Groep zeker heeft bijgedragen aan dit succes. Vooral: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. De normale omgang met onze werknemers wordt gewaardeerd. Plus écht luisteren naar je medewerkers en écht iets doen met hun verbeterideeën.”

Informatie delen

“Wat we ook doen, is heel veel informatie delen met medewerkers”, vervolgt Gerard zijn verhaal. “Een voorbeeld? Wij zijn een productiebedrijf en de medewerkers waarderen het als we heel concreet de stand van de orderportefeuille met hen delen. Dat verhoogt de motivatie en tevredenheid. Het delen van informatie, ook over de kleine zaken, wordt gewaardeerd. Wat bijvoorbeeld ook als positief wordt gezien, is ons personeelsbulletin dat we zo’n 8 keer per jaar verspreiden. Hierin staat uiteraard zowel zakelijk maar zeker ook persoonlijk en sociaal nieuws.”

Inzet op maatschappelijke verantwoording

“Ook doen we er veel aan dat medewerkers voelen dat zij ertoe doen en erkenning ervaren voor hun inzet. Dit houdt in dat we bij onze inzet op maatschappelijke doelen niet alleen buiten de deur kijken, maar ook focussen op onze medewerkers. Een voorbeeld daarvan -en een doorslaand succes- is onze viswedstrijd, met zelfgemaakte hengels van panlatten met een visdraad eraan. Die vindt jaarlijks plaats aan het kanaal voor het bedrijf. Dit evenement, bedacht en georganiseerd door enkele collega’s, wordt enorm gewaardeerd.”

Geen verschil tussen vaste medewerkers en flexibele schil

“Bij De Groot Vroomshoop Groep werken we ook met inleenkrachten. Uiteraard behandelen wij hen zowel sociaal als arbeidsrechtelijk op dezelfde manier als onze vaste medewerkers. Regelmatig nemen we flexkrachten in vaste dienst, onlangs nog een medewerker van 60 jaar. Leeftijd speelt dan geen bepalende rol, wel kennis, inzet en ervaring.”

Houding en uitstraling

“De gerichte inzet op een hoge motivatie en betrokkenheid bij onze medewerkers, komt vanuit alle managementlagen in onze organisatie. Als algemeen directeur kan en wil ik mij daarin niet vooropstellen. Uiteraard ben ik mij er wel van bewust dat mijn houding en uitstraling invloed hebben op de motivatie en het gedrag van onze medewerkers. Het is een wisselwerking”, legt Gerard uit.

Intrinsieke interesse

“Dan telt het positief mee dat ik iemand ben die intrinsiek geïnteresseerd is in mensen en dus ook op een prettige manier met hen wil omgaan. We zijn uiteraard een zakelijke organisatie, maar ik zie genoeg kansen om binnen die zakelijke kaders op een plezierige manier met elkaar samen te werken. Arbeidsvreugde is het resultaat! Kijk, iedereen kent wel de bekende P’s van het Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen: People, Planet, Profit. Wij voegen daar twee P’s aan toe: de P’s van Pride en Pleasure. Als je medewerkers trots zijn op wat ze doen en daar plezier aan ontlenen, dan komt de rest vanzelf!”

Welgemeende felicitaties

Beste Gerard, als jij het zelf niet doet, dan kan ik niets anders doen dan je via deze column een keer in de schijnwerpers te zetten. Van harte gefeliciteerd met de welverdiende prijs voor de Beste Werkgever 2018-2019 van Nederland in de bedrijfstakken Bouw & Infra.

Caspar Jansen

Caspar Jansen column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Audiocolumn: ‘Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten…’

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Sinds kort kunt u de columns van Caspar ook als audiocolumn op onze Soundcloud-pagina beluisteren. Perfect luistermateriaal voor als u, op weg naar huis, in de file staat of tijdens uw hardlooprondje. Of misschien wel tijdens het uitlaten van uw hond of het doen van de afwas.

De nieuwste audiocolumn van Caspar beluistert u hier. Eerdere audiocolumns vindt u hier, hier en hier. De nieuwste geschreven column van Caspar vindt u hier.

audiocolumn

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: ‘Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten…’

U kent mij. In mijn columns voor Bouwen in het Oosten schroom ik niet om, niet gehinderd door enige politieke kennis, de grote thema’s van het wereldtoneel aan te kaarten. Als een nieuwgeboren G.B.J. Hiltermann (wie kent ‘m nog?) hamer ik graag op een in mijn ogen belangrijk terugkerend thema: het ‘verbinden’ van mensen. Met als doel ons aller levensgeluk een impuls te geven. Want geluk in je eentje is zó saai, dus waarom niet delen door te verbinden? Daarom profileer ik mij nu als een gelukszoeker…

Grumpy Trumpy

Ter illustratie van het geluk dat we samen op het wereldtoneel nastreven, voerde ik onlangs het kat-en-muisspel tussen grote jongens als Donald Trump en Kim Yong Un aan. Zij proberen zich tot elkaar te verbinden om de wereld een stuk veiliger te maken. Nou, u heeft met eigen ogen kunnen zien waar hun laatste samenzijn toe heeft geleid. Een boze Trump die nog voor de lunch én de mogelijke ondertekening van een nucleair akkoord boos wegreed in zijn super beveiligde auto, ‘The Beast’ genoemd. Dit terwijl de tafel voor de lunch al keurig gedekt was. Daar ging ons nieuwe wereldgeluk, zou je kunnen denken, en we namen thuis op de bank nog een slok wijn.

Is geluk máákbaar?

Nee, het is echter wel háálbaar! Maar wat is geluk dan eigenlijk? Tijdens de ontmoeting van Trump en Kim Jong-un zat ik op die grijze en gure donderdag in Stolwijk in de hal van een van onze relaties een tijdje te wachten op mijn gesprekspartner. Hierdoor kreeg ik de gelegenheid om de highlights te lezen in het blad Academy Magazine, een publicatie van de Speakers Academy. Wat een geluk.

Mijn aandacht werd meteen getrokken door een interview met Oudejaarsconferencier Guido Weijers. Hij werd gevraagd naar zijn gedachten over het begrip geluk. Een prachtige stelling van hem was onder meer: “Het is dus niet zo dat als je alle mogelijkheden hebt om gelukkig te zijn, je het ook automatisch bent.” En Bill Gates schijnt eens gezegd te hebben dat de voornaamste reden van zijn succes en geluk is dat hij is geboren waar hij geboren is. En Guido gaat voorts verder door te stellen dat het een enorm geschenk is dat hij mag doen wat hij doet.

Doordenkers, dus neem de tijd even om hier bij stil te staan. Dan ga ik ondertussen verder met de topontmoeting. Want die onverwachte ontwikkeling in het topoverleg tussen die twee grote jongens, deed mij beseffen dat we ons wereldgeluk én ons levensgeluk niet moeten laten afhangen van de luimen van politici en wereldleiders. Ze kennen ons niet eens persoonlijk en wij hen trouwens ook niet!

Ons geluk moeten we sámen maken. Laten we met elkaar verbindingen leggen, ver weg van onfortuinlijke oorden als Washington en Pyongyang. Gewoon, op het voetbalveld, in een restaurant of op de talloze bouwlocaties door heel Nederland heen. Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten, we klaren samen de geluksklus wel. Gewoon door met vriendelijke, open en warme verbindingen te leggen op ons dagelijkse werk- en levensniveau. Daar zit geluk ‘m in!

Is geluk maakbaar? Nee, maar het is wel háálbaar! En dat is iets om bij stil te staan en tevens dankbaar voor te zijn. Ik prijs mij derhalve gelukkig dat ik elke dag verbindingen mag leggen tussen onze opdrachtgevers en werknemers. Dat ik mag doen wat ik doe.

Geluk in kleine dingen kan heel groots aanvoelen!

Geluk, en ik weet dat ik een cliché op tafel gooi, zit ‘m dus in kleine dingen. Voor mij persoonlijk is dat een oer-Hollandse maaltijd: andijviestamppot met een gehaktbal en een kuiltje jus na weer een dag van bruggen slaan tussen vraag en aanbod in de bouw en techniek.

Maar voor mij is geluk óók als we zien dat het voorjaar, met alweer een paar prachtige lentedagen in februari, snel aan naar ons toe kruipt en we dus minder ‘onwerkbaar-weer-dagen’ hebben. Geluk in kleine dingen kan heel groots aanvoelen! Ook ervaar ik geluk als ik op een bouwplaats van een afstand zie dat de voorman van één van onze opdrachtgevers een geolied team smeedt van de vakmensen die Haldu Groep heeft geleverd.

Weet u? Ik ga u een woordspeling meegeven, daar word ik ook altijd heel gelukkig van. Voeg één letter aan ‘geluk’ toe en je hebt een prachtig voltooid deelwoord: ‘gelukt’. Daarom; vraag u na elke dag rustig af: “is het gelukt met mijn geluk en dat van anderen vandaag?” En viel het tegen? Dan is er gelukkig morgen weer een dag om het te proberen. En dát kunnen die snoeshanen van een Trump en Kim Jong-un niet zeggen! De heren Gates en Weijers des te meer, met dank voor hun wijze input in deze column.

Ik wens u alle geluk toe van de wereld!

Caspar Jansen

Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Mijn oude opoe

Vroeger had ik een oude opoe. Op elk verjaardagsfeestje trok zij steevast de feestelijke stemming in één keer naar beneden met deze droge opmerking: “Het is toch wat in de wereld!” Als bij donderslag verstomden dan de gesprekken, brachten de ooms het glaasje jenever stilzwijgend naar de mond en keek iedereen naar zijn of haar punten van de schoenen. Kent u die opoe ook?

Ik nam mij heilig voor die spelbreker en dooddoener nooit tot mijn eigen vocabulaire te maken. Maar inmiddels ben ik die grens over. Ik zeg nu ook dingen zoals die oude opoe. Is het mijn leeftijd? Of is het de eindeloos voortdurende stroom van onthullingen en misstappen van onze wereldleiders en hun politieke achterban? Al dat gekonkel, gedraai en al die affaires en misstappen. Ooit vertrouwde ik als jonge jongen onze staatslieden omdat ze eenvoudigweg ouder waren dan ik, maar ook meer kennis hadden. Leon de Winter had het er gisteren in Business Class nog over. Nu, met het klimmen der jaren, gaat die vlieger ook niet meer op. Ik zie in de Tweede Kamer montere dertigers, nog net niet nat achter de oren, beslissingen nemen waarvan ik denk: “Hallo!”

Dromen van een zakenkabinet

Soms, rondom politieke impasses, zoals bij een zich voortslepende kabinetsformatie, hoor je de roep om een ‘zakenkabinet’. Die term triggert mij altijd in positieve zin. In mijn fantasie zie ik het helemaal voor mij. De BV Nederland geleid als een bedrijf. Met heldere aandachtspunten, geen dubbele agenda’s en knopen die eindelijk worden doorgehakt. In mijn stoutste dromen wordt de BV Nederland dan ook geleid zoals wij Haldu Groep voortstuwen in de vaart der volkeren: ‘aanpakken en kein keloel‘. Wie de minister-President zou kunnen zijn van zo’n zakenkabinet? Ach, leefde Dik Wessels nog maar. Of wat te denken van Annemarie van Gaal!

America first? Wait a second…

Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet werkt. Kijk maar naar CEO Trump, die Amerika leidt als een mislukte reality show: ‘you are fired!’ Die man richt meer schade aan dan een hele generatie straks kan herstellen. Zijn ‘America first’ inspireerde een trits halve en hele despoten hun land dan ook maar helemaal voorop te stellen, met alle gevolgen van dien. Van het megalomane Rusland met Poetin aan de knoppen (en naar de knoppen!) tot en met het rechts-populistische Italië, waarbij ze met hun egoïstische begroting alle EU-regels aan de kant schuiven. Om nog maar te zwijgen van Hongarije en Turkije! Allemaal landen die voor eigen gewin in plaats van globaal gewin kiezen.

Zwalken van shutdown en meltdown naar showdown en breakdown…

De voordelen van globalisering? Die mantra lijkt iedereen vergeten. We zwalken van shutdown in Amerika naar de meltdown van de poolkappen. Of neem de absolute showdown en breakdown van dat, in mijn ogen, best wel toffe mens Theresa May in Engeland. Met glad gestreken smoelen vecht het establishment elkaar daar de tent uit. The speaker kan met zijn, wat mij betreft het woord van het jaar, ‘order, order’ de boel nauwelijks nog in bedwang houden. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Uit de media vernam ik ook dat Engeland onze tweede handelspartner is en dat veel (jonge) MKB’ers nog nooit van hun leven een douaneformulier hebben ingevuld. We gaan terug naar het tijdperk van de Germanen en de autarkie, vrees ik.

Een hete aardappel brak het (smeltende) ijs

Rond de jaarwisseling was ik opnieuw in Zuid-Afrika. Dit land wordt nog steeds geteisterd door een aanhoudende en extreme droogte en daardoor dus watertekort. Het pure gevolg van klimaatverandering. Wederom heb ik gespoten met een flacon om het toilet minder hoeven door te spoelen. Tevens krijgen wij minder schoon beddengoed en handdoeken en ook is de stop van het bad weggehaald waardoor er water kan worden bespaard.

Wat is er aan de hand in de wereld? Wat doen we eraan? En wat doen wij onszelf aan? Dit komt de poolkappen die ons moeten verbinden zeker niet ten goede. Tijdens ons laatste avondmaal in Zuid-Afrika bemerkten wij dat er Nederlanders naast ons zaten en dan word ik altijd nieuwsgierig wie ze zijn en wat ze doen. Dit zeer vitale echtpaar en wij bemerkten dat wij alle vier de schroom hadden om een gesprek aan te gaan met elkaar. Want je wilt elkaar ook een beetje vrij laten. Totdat de man met de geniale ingeving kwam om een schaaltje met gefrituurde aardappelen aan te reiken omdat die zo lekker smaakten. Het (pool)ijs was meteen gebroken en er ontstond een geanimeerd gesprek. Helemaal toen ik vroeg wat hij voor de kost had gedaan. Hartstikke leuk natuurlijk om te vernemen dat hij Philips Azië heeft gerund en rechtstreeks onder andere ressorteerde onder Jan Timmer en Cor Boonstra en, naar ik meen, ook Cor van der Klugt. Ook de oude meneer Philips heeft hij goed gekend. Wat een prachtige man, zonder opsmuk met zovele mooie verhalen, en wat een klein maar o zo doeltreffend gebaar om ons via de aardappelen met elkaar in verbinding te brengen. Van de aardappelen kwam de ‘praatstamppot’ tot stand. Het leven kan zo makkelijk zijn en samen kunnen wij zo veel bereiken.

Het gaat om vinden en verbinden, in elke situatie

Ben ik inderdaad zo geworden als mijn opoe? Een doemdenker op feestjes? Nee hoor. We kunnen met elkaar het door de smeltende poolkappen stijgende tij nog keren, daar ben ik van overtuigd. Hoe? Het gaat om vinden en verbinden… en soms ook een beetje inbinden als de situatie daar om vraagt. Zeg maar wat Haldu Groep zo’n beetje elke dag doet: vinden en verbinden. Dat is wat mij betreft de les die wij hieruit kunnen trekken. In de wereld moeten wij elkaar (blijven) vinden, ook als het tegenzit. Alleen zo kun je oplossingen vinden voor problemen en dat lukt niet door te polariseren en barrières op te werpen. Die noord- en zuidpool hebben een functie, namelijk om de rest van de wereld bij elkaar te houden. En de Brexit is dan niet de oplossing, ook niet wat de heren Poetin en Trump aan het knutselen zijn. Dit drijft de wereld verder uit elkaar en in het verleden hebben wij meerdere malen kunnen zien wat hiervan de kwade gevolgen zijn.

Zoek de gemeenschappelijke factor

Ik reik u de hand en hoop bij u onze gemeenschappelijke factor te vinden. Het gaat er niet om waarin wij verschillen, maar waarin wij overeenkomen. Ik reik u, net als de Philips man mij zijn schaaltje met aardappels aanreikte, een open mind aan ‘ijsbreker’ aan. Samen kunnen we elk soort showdown, meltdown en shutdown aan. Wij kiezen voor… up!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Nieuwe audiocolumns Caspar Jansen

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Zo net voor de feestdagen verblijden we je nog een keer met niet één, maar met twee kakelverse audiocolumns. Ideaal om te luisteren tijdens het bereiden van een van de gangen van het kerstdiner. Of misschien luister je de audiocolumn juist tijdens het uitbuiken of een flinke wandeling. Kan allemaal!

De nieuwe audiocolumns luister je hier en hier.

audiocolumn

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Nou moet ú eens goed luisteren!

Kent u dat? Je strijdt, doet en werkt en houdt elke dag een ‘brave face’. Om 6 uur ’s morgens ben je al fris gewassen op pad voor de BV Nederland en niemand krijgt jou klein. Je vindt jezelf eigenlijk best wel een hele Piet omdat je onder alle stressvolle werkomstandigheden doorgaat en doorjakkert. Totdat? Totdat er van binnen ineens iets knapt…

De aanleiding kan futiel zijn. Of een opeenstapeling van kleine tegenslagen. Okee, we hebben allemaal op training geleerd om bij zo’n ‘afknap-moment’ eerst tot 10 te tellen voordat je met je verbale reactie grote aantallen slachtoffers maakt. Maar ik verzeker u: ik ben ook maar een mens, net als u. Dus toen ik tegen de deadline van deze column zo’n moment beleefde en er een tsunami aan tegenslag en negatieve emoties over mij heen kwam, hielp het zelfs niet om mijn favoriete band Toto op topvolume in de auto te draaien. Ja, ik dééd het, door de drums van mijn roffelheld Jeff Porcaro ging het pedaal weliswaar dieper in en prompt scoorde ik een pittige prent op de A1 voor te hard rijden. Hoezo afknapper? Zou het ook komen omdat de blaadjes vallen en we met elkaar naar het eind van het jaar krabbelen waarin weer keihard is gewerkt? Nou, dan spui ik graag net voor de eindstreep van 2018 mijn gal, want nu kan het nog.

Pas op: dit is géén politiek correcte column

Wel heb ik tot tien geteld voordat ik deze column schreef. En nóg komt de stoom mij uit de oren! Ik deel mijn frustraties nu met u onder het motto ‘nou moet ú eens goed luisteren!’ Schrikt u niet, aan het eind van mijn persoonlijke tirade wordt duidelijk waarom ik dit thema koos. Oh ja, en deze column is ook niet politiek correct. Inmiddels verafschuw ik die houding die voor mij symbool staat in Nederland voor alles maar wegwuiven, toedekken en op zijn beloop laten.

FLEX = FLUT?

Mijn grootste frustratie is dat de politiek en de vakbonden in Nederland een soort Chinese kongsi zijn geworden die flexwerk voortdurend af te schilderen als flutwerk. Neem Wouter Koolmees, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De onvermijdelijke opkomst van flexwerk wil hij beteugelen met een soort lelijk compromis, een vreemde hybride die alles in zich heeft van wéér een bloedeloos Nederlands poldercompromis. De kern van zijn plan? Vast werk wordt minder vast, flexwerk minder flexibel. Alsof je thee en koffie naar elkaar toe wilt brengen tot een soort nieuw drankje. Voordat je het proeft weet je al dat het niks kan worden. En dan zie ik de FNV doodleuk een soort ienieminie-onderzoekje uitvoeren onder, ja hoor, duizend (1000!) Nederlanders. Is dat representatief? Elke statistiekdocent kan u zeggen van niet, maar mijnheer Zakaria Boufangacha van de FNV presenteert de flinterdunne uitkomsten als baanbrekend: “75% van de Nederlanders zou zich grote zorgen maken over het voortbestaan van de verzorgingsstaat. Nog eens twee derde van de mensen vindt dat er teveel flex is.” Hoezo representatief? Ik sta op het punt om mij ziek te melden. Voor mij staat de afkorting FNV voor Flexibel Niet Vuil. Of: Feitelijk Niet Voortvarend. We hebben hier een uitstekende verzorgingsstaat. Ik zeg altijd: “De verzorging staat als een huis.” Okee, soms moet je wachten, en in een extreem geval moet je van het ene ziekenhuis naar het andere, maar wie komt er in dit verwende kikkerland om van honger, dorst of gebrek aan medische zorg? Kijk eens naar Syrië, daar gaan ze hun achtste oorlogwinter in!

Hoezo geen échte banen?

Laat die pantoffelhelden bij de overheid of de bonden toch eens zelf flexibel aan de slag gaan, zoals in de bouw. Dan ervaren ze zelf hoe toegewijd, gemotiveerd én goed betaald daar gewerkt wordt. Wat deze pennenlikkers in hun ivoren torens bedenken, staat in geen verhouding tot wat u en ik weten: flexwerk is hét voorportaal voor heel veel mensen naar een vaste baan. Hoezo geen échte banen? Ik kan die term van het FNV niet meer horen. Wij zorgen, samen met u, voor heel veel flexwerk, en dus inkomens. Ook bieden we veel mensen hiermee een prima proeftijd om te laten zien wat ze kunnen. En bevalt het wederzijds? Dan ligt een vast contract zeker in het verschiet, bij ons of bij onze klant. Nu mijnheer Koolmees en mijnheer Boufangacha weer!

Geen rapporten schrijven, maar úren schrijven!

Nog zo’n frustratie van mij: Nederlandse vaklieden zijn bijna niet meer te vinden en de overheid en ook veel partijen in het veld roepen ach en wee. Ik kan een brug bouwen van de rapporten die ik inmiddels al heb gelezen over hoe we dit probleem moeten aanpakken. En ik kan mijn agenda vullen met seminars met hoogdravende sprekers die in abstracte termen beschrijven wat voor u en mij klip-en- klaar is. Ik kan u vertellen dat wij onlangs héél veel geld ‘up front’ investeerden, zonder één cent subsidie, om op een beurs in Venetië (echt waar!) Italiaanse bouwvakkers te interesseren voor werk in Nederland. Die investering was zwaar, maar we halen wel ruim 35 zeer bekwame en bovendien zeer behoorlijk Engels sprekende Italiaanse vaklieden naar Nederland. Niemand steunt ons hierin, elke cent komt uit eigen zak. Terwijl bijvoorbeeld de provincies bovenop miljarden euro’s zitten die ze ooit verdienden met de verkoop van energiemaatschappijen. Mijn collega’s werken hiervoor in Venetië samen met het EURES-platform. Dit helpt werkzoekenden de grens over bij het vinden van een baan. Een prima organisatie, maar vanuit Den Haag blijft het oorverdovend stil. Nou, bij mij en Ernst Happel niet: “Kein keloel, fussball spielen.” Sorry, maar ze vragen er zelf om.

Flex, de Haarlemmerolie voor de bouw

Natuurlijk schreeuwen de grote personeelstekorten in de bouw om goede personeelsvoorwaarden, maar die kun je ook krijgen als je voor een uitzendbureau werkt, dit naast de reguliere cao- voorwaarden. Menselijk kapitaal is dus heel belangrijk voor de economie. Maar we moeten ook even stilstaan bij de 230.000 werknemers en zelfstandigen die de bouw tussen 2008 en 2016 verlieten. En van dit aantal keerden er maar 36.000 terug. De bouw heeft dus conjunctureel te maken met pieken en dalen in de productie wat inhoudt dat het personeelsbestand mee moet bewegen. Laat flex dus zijn werk doen, het is de Haarlemmerolie voor de bouw en die beteugel je niet door het aan banden te leggen.

Zo, de stoom is eraf. Maar het vuur brandt nog!

Zoals ik u al zei: flex is níet flut. En we kunnen het hier in Nederland redden als de partijen uit het werkveld de handen ineen slaan en stevig samenwerken. De politiek? Die heb je nodig. Voor democratie en wetgeving. Maar niet voor ondernemertje pesten. Een subtiel verschil!

‘Nou moet ú eens goed luisteren!’

Ik deel mijn frustraties nu met u onder het motto ‘nou moet ú eens goed luisteren!’ Niet omdat u schuldig bent, wel omdat ik uw medewerking nodig heb. Om de handen ineen te slaan. Tegen het stigma van flexwerk, tegen het stigma van buitenlandse vakmensen op Nederlandse bouwplaatsen. Maar mijn motto heeft nog een twééde lading: voortaan kunt u mijn vlammende columns ook per podcast beluisteren! Ideaal voor in de auto, in het vliegtuig, in de trein. In mijn vocale voordracht kan ik dan de lading leggen die ik vaak voel bij mijn woorden! Goed luisteren dus en denk daarbij om uw snelheid. 

Pfff, dat lucht op. Ik zou bijna vergeten dat 2018 al weer zo goed als voorbij. Maar goed dat er 2019 is. Maar voordat het zo ver is, verzamelen wij ons eerst onder de kerstboom om van gezellige feestdagen en een mooie jaarwisseling te genieten. Ik wens het u van harte toe en ik spreek u weer in 2019. Want ik ben nog lang niet klaar met u.

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Audiocolumn: ‘Hoog tijd om duurzaam te bouwen aan de toekomst van Moeder Aarde!’

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Sinds kort kunt u de columns van Caspar ook als audiocolumn op onze Soundcloud-pagina beluisteren.

“Nou moet u eens heel goed naar mij luisteren! Is het zo erg? Nee, natuurlijk niet maar wanneer u op de onderstaande link klikt dan kunt u voortaan mijn column die in Bouwen in het Oosten staat overal en altijd als audiocolumn beluisteren. Het professioneel belichten van de bouwarbeidsmarkt. Professioneel, persoonlijk, serieus maar ook altijd gelardeerd met een knipoog en rechtstreeks uit mijn hart. U moet maar eens goed luisteren.”

Beluister de eerste audiocolumn hier.

audio audiocolumn column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Het water staat ons aan de lippen. Wie krijgt er voorrang?

Vergeet dat hele mediacircus rondom de afschaffing van de dividendbelasting. Klein bier van een stel Haagse achterkamertjes zeurpieten. Er is iets véél meer urgent aan de hand in dit mooie land. Ik zeg u: het water staat ons aan de lippen. Is dat bij een scheepsramp het geval? Dan geldt nog steeds het adagium: vrouwen en kinderen eerst. Maar de urgentie van wat ik u nu ga uitleggen, is zelfs nog vele malen groter! Ik durf zelfs te zeggen… vaklieden eerst! Een gedurfde stelling die ik ga onderbouwen met argumenten net zo zwaar als de basaltblokken onder onze Afsluitdijk!

Het VN-rapport van oktober kwam bij mij als een mokerslag binnen. En ik vrees bij u ook. Het is niet vijf voor twaalf, maar inmiddels kwart óver twaalf! Als we niets doen aan de opwarming van de aarde, klotst over enkele decennia het water tot aan Amersfoort de woningen binnen. Sterker nog: de toenemende hoeveelheden water die onze nationale trots, de Afsluitdijk, krijgt te verstouwen, zijn nú al immens. Om te voorkomen dat u al binnen enkele jaren via de radio te horen krijgt dat de Afsluitdijk niet begaanbaar is doordat er meer water overhéén klotst dan er onderdoor, bouwt een stoer Nederlands consortium aan een uniek en urgent project. Dit stukje Hollands watervakmanschap zorgt er mede voor dat het water uit het IJsselmeer beter in de Waddenzee gespuid kan worden en wij gewoon over de dijk kunnen blijven rijden. Ook als de weersomstandigheden tegenzitten.

Verstevig ‘de dijken op de arbeidsmarkt’

Niet alleen is met dit project heel veel geld gemoeid, en nu kom ik op mijn punt, ook zijn er schier onafzienbare hoeveelheden vakmensen voor nodig. U weet het: in de crisis van 2008 hebben we er 75.000 zomaar (moeten) laten lopen! Haldu Groep roept al jaren om een versteviging van ‘de dijken op de arbeidsmarkt’. We roepen niet alleen. We werken al jaren als een Hans Brinker aan het dichten van het gat in de dijk, waardoor er nog meer bouwervaring wegspoelt. We investeren in opleiding en zetten alles op alles om de allerbeste vaklieden uit Nederland en het buitenland te halen. Wist u dat wij nu zelfs al toppers uit Italië met succes in Nederland op bouwprojecten plaatsen? Capito!

Haldu Groep pakt aan en pakt dóór

Haldu Groep staat vanuit deze nood dan ook vooraan om mee te doen met de op handen zijnde samenwerking met Eures, het Europese portaal voor beroepsmobiliteit. Middels deze samenwerking proberen wij mensen uit de EER, en vooralsnog ook Italië, op te warmen voor een baan in Nederland. Hierbij uiteraard rekening houdend met de taalbarrière, hun achtergrond en cultuur. Kortom, van torenhoge Italiaanse werkeloosheid onder bouwvakkers naar de punctualiteit en de sfeer van ‘afspraak is afspraak’ op de Nederlandse bouwprojecten. Maar dat vereist van ons ook aanpassingsvermogen. Wij hebben geen mensen meer met al die grote projecten in Nederland die door honderden vaklieden moeten worden bemand. Hoe gaan we dat doen? Welke samenwerking is hier voor nodig? En hoe gaan wij in vredesnaam al die mensen huisvesten? Wij hebben uiteraard (een deel van) de oplossing, maar we kunnen het niet alleen. Een deel van die oplossing is bijvoorbeeld om de samenwerking te zoeken met opleiders als ReVaBo en Bouwmensen. Als het goed is, gaan wij nu snel de eerste statushouder bij een van onze opdrachtgevers plaatsen. Maar dat gaat allemaal niet zo maar en hier is veel uithoudingsvermogen en creativiteit voor nodig. Om nog maar niet te spreken over of onze inspanningen allemaal wel schaalbaar zijn. Maar iets begint altijd met niets.

Trots en bevreesd tegelijk

Als ik kijk naar welke overheidswerken er, naast de Afsluitdijk, nog aankomen, dan zal er een ongekende hoeveelheid vaklieden extra nodig zijn. Neem alleen al de ambitieuze plannen om onze snelwegen te verbreden of het arbeidskrachten verslindende project voor de bouw van de allergrootste zeesluis in IJmuiden. Of ga eens kijken welke mega bouwprojecten er nu al op de Zuidas plaatsvinden. En dan heb ik het nog niet eens over de betere bereikbaarheid van de A10, die de Zuidas doorkruist; een project van circa 2 miljard euro dat de komende jaren gerealiseerd gaat worden. Als je gaat kijken en er middenin staat, geloof je echt je ogen niet.

Zo bezocht ik recentelijk nog een aantal van onze medewerkers die voor Pleysier Bouw werken aan de realisatie van weer een nieuwe Van der Valk vestiging, aan diezelfde A10. “Een prachtig stukkie betonwerk”, zo noemt Ron Janssens, hoofduitvoerder en Zuidas bouwdeskundige, dit imposante bouwwerk. Met veel gevoel voor understatement, want ik geef het u te doen. Enerzijds ben ik er trots op dat wij dit allemaal in ons kikkerlandje voor elkaar boksen. Anderzijds slaat mij de schrik om het hart als ik aan de taak denk om voor al die werken gekwalificeerde werklieden te werven en te selecteren.

De congestie staat voor deur

Ik voorspel u, en u mag mij eraan houden, dat in de jaren 2020-2021 de congestie op de Nederlandse bouwmarkt een proportie aanneemt waarbij geen laxeermiddel meer helpt! En dan noem ik u, naast al deze megaprojecten, nog niet eens alle commerciële bouwprojecten in Nederland die ook om arbeidskrachten schreeuwen, zoals de broodnodige bouw van woningen om de huur- en koopmarkt eindelijk vlot te trekken.

Uw handen in de dijk van Hans Brinker zijn hard nodig!

Ik zei u in het begin: het water staat ons aan de lippen. Dit bedoel ik letterlijk door de almaar stijgende waterspiegel én het toenemende gebrek aan vakmensen om ál die Hollandse werken aan te kunnen. Mijn pleidooi? Samenwerking! Kijk niet alleen naar uw eigen geld. Dat doe ik ook niet. We moeten samen kijken naar de toekomst, met Eures en met de ReVaBo’s en Bouwmensen van deze wereld, maar ook mét onze opdrachtgevers! Het gaatje van Hans Brinker in de dijk van de arbeidsmarkt is verworden tot grote gaten. En ik heb slechts twee handen. We hebben dus alle handen keihard nodig om die te dichten! En dat vraagt om Nederland brede oplossingen. Alle hens aan dek dus.

Hoezeer het water ons ook aan de lippen staat: onze samenwerking met u zal nooit uitmonden in water naar de zee dragen! Hollanders vinden altijd een oplossing, want ons water kruipt altijd waar het niet gaan kan! Dat dan weer wel.

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Mag het voortaan weer over de inhoud gaan?

Mag het voortaan weer over de inhoud gaan? En met ‘voortaan’ bedoel ik nadat u éérst van een heerlijke vakantie heeft genoten!

Terwijl ik deze column schrijf, zit onze minister-president Mark Rutte in het vliegtuig naar Washington voor een meet & greet met cowboy Donald Trump. Als je Googelt op dit item, krijg je geen berichten over de inhoud van deze meeting, maar veel meer een stortvloed van artikelen die Rutte adviseren hoe hij zich moet gedragen tegenover Trump.

De beruchte, dominante handdruk van Trump komt in allerlei filmpjes voorbij. Vooral columnisten adviseren Mark Rutte ongevraagd over hoe hij dit dwingende gebaar moet zien te pareren. Ook lees ik adviezen zoals: “Mark, wees geen schoothondje bij Trump.” Ik ben de eerste om toe t geven dat lichaamstaal in onze zakelijke communicatie het leeuwendeel uitmaakt van de dialoog.

Natuurlijk, ik probeer ook altijd alert te zijn op de lichaamstaal van mijn gesprekspartner. Maar graag houd ik hier een vurig pleidooi voor meer aandacht voor de inhoud. En als het om de inhoud gaat, dan gaat het om het feit dat wij met € 300 miljard de derde investeerder in zijn land zijn, en niet slechts een mak kalf die hij met zijn lasso kan bedwingen. Wij weten echt wel wat het inhoudt als het over de inhoud gaat. Geen schoothondje dus, maar een land met inhoud dat zelf ook gewend is om een stevige hand te geven. Hands up voor Nederland dus.

Het gaat voortaan om wat er wérkelijk gebeurt

Ik geef u een voorbeeld in relatie tot het eveneens actuele WK. We doen niet mee. Maar bijzonder interessant dit keer is de officiële invoering van de videoscheidsrechter, ofwel VAR (Video Assistant Referee). Dit is een official die de scheidsrechter in het veld assisteert en op diens verzoek beslissingen opnieuw beoordeelt met behulp van camerabeelden. De videoscheidsrechter is een volledig gekwalificeerde scheidsrechter. Deze nieuwe functionaris juich ik van harte toe in het voetbal.

Hij of zij gaat eindelijk een eind maken aan al die quasi-boze, non-verbale en verbale schermutselingen in het veld tussen verongelijkte spelers en de scheidsrechter. Al die handgebaren, boze blikken naar de scheids en vergeefs ten hemel geheven armen kunnen naar de coulissen in het voetbaltheater. De videobeelden geven voortaan een eerlijk en klip en klaar beeld van wat er wérkelijk gebeurde in het veld.

Bij het tennis allang ingevoerd, onder andere gestimuleerd door de ‘onredelijke’ scheldpartijen van John McEnroe. Weet u nog? “That ball was in!” Ik zie nu al dat er minder wordt gemekkerd in het veld. Kortom, focus op de essentie van het spel, of om in de woorden van wijlen Ernst Happel te spreken: “kein Keloel, Fussbal spielen.”

De onbetrouwbare overheid is ‘uit vorm’

En over ‘Keloel’ gesproken; de door mij genoemde VAR deed mij denken aan die ándere VAR: de verklaring van zelfstandigheid in de arbeidsrelatie met ZZP’ers. Minister Wiebes kwam met de wet DBA. Door de wet DBA zijn opdrachtgevers verantwoordelijk gemaakt voor de fiscale gevolgen van hun arbeidsrelatie met een ZZP’ers. Het werd gebracht als een aardverschuiving. Verleden week werd duidelijk dat de overheid, die geloofwaardig moet zijn, zo leren wij altijd, inmiddels 0,0 heeft gehandhaafd op de wet DBA. Zelfs niet bij bedrijven waarbij het flagrant duidelijk was dat zij op basis van schijnconstructies werken met ‘ZZP’ers’.

Wat is hiervan het signaal vanuit de overheid? Ik vertel het u: we maken de ondernemers en ZZP’ers ‘voor de vorm’ bang met de wet DBA, maar controleren niet op de inhoud. Een slechte zaak, want het dwarsboomt het echte zelfstandig ondernemerschap in Nederland. Slecht voor de ‘goede’ ZZP’ers die hun zaakjes wél netjes op orde hebben, maar ook slecht voor de schijnzelfstandigheden die het predicaat zelfstandig ondernemer eigenlijk niet mogen dragen. Maar de overheid verzuimt om op de inhoud te checken. Veel ‘Keloel’ dus weer en geen daden. En we weten niet waar wij aan toe zijn.

De inhoud wordt altijd bewezen, vroeg of laat

Nu de economie op volle toeren draait, is elkaar beoordelen op de inhoud en niet alleen op de buitenkant urgenter dan ooit. Want als de druk op de markt hoog is, hebben we niets aan loze beloften voor de vorm, maar hebben we hard bewijs nodig op de inhoud.

Jarenlang heb ik gehamerd op het belang van meer aandacht voor een hogere instroom van vaklieden. Haldu Groep voegde de daad bij het woord en verlegde de focus onder meer naar de instroom van vaklieden uit de Oost-Europese landen. En met succes. Deze week hoorde ik op de autoradio dat het grote werk voor de Aanpak Ring Zuid rondom Groningen in het gedrang komt door een gebrek aan vakmensen. En dan heb ik het met u toch al een aantal keren gehad over de noodzaak van samen opleiden, toch? Zullen we samen aan die woorden nu eindelijk ook eens inhoud geven?

Waar gaat het alweer om in uw leven?

De moraal van mijn verhaal? De kracht van werken op de inhoud is dé trend voor de komende tijd. Dus beloftes nakomen, doen wat je zegt wat je gaat doen. Zonder opsmuk, zonder gebakken lucht. Deze overdenking geef ik graag iedereen mee. Een periode van ontspanning waarvoor door iedereen in de bouwbranche ongelofelijk hard is gewerkt. De boog kan ontspannen, de druk van de ketel. Tijd om ook te reflecteren waar het ook alweer om gaat in uw leven. Inderdaad, de inhoud!

En met al die mooie zomerse dagen die al achter ons liggen, wens ik u graag een heerlijke vakantie toe en hoop u weer te zien en te spreken in de volgende Bouwen in het Oosten. Geen uitspraak voor de vorm, maar een die ik inhoudelijk volledig meen!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven