Audiocolumn: ‘Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten…’

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Sinds kort kunt u de columns van Caspar ook als audiocolumn op onze Soundcloud-pagina beluisteren. Perfect luistermateriaal voor als u, op weg naar huis, in de file staat of tijdens uw hardlooprondje. Of misschien wel tijdens het uitlaten van uw hond of het doen van de afwas.

De nieuwste audiocolumn van Caspar beluistert u hier. Eerdere audiocolumns vindt u hier, hier en hier. De nieuwste geschreven column van Caspar vindt u hier.

audio audiocolumn column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: ‘Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten…’

U kent mij. In mijn columns voor Bouwen in het Oosten schroom ik niet om, niet gehinderd door enige politieke kennis, de grote thema’s van het wereldtoneel aan te kaarten. Als een nieuwgeboren G.B.J. Hiltermann (wie kent ‘m nog?) hamer ik graag op een in mijn ogen belangrijk terugkerend thema: het ‘verbinden’ van mensen. Met als doel ons aller levensgeluk een impuls te geven. Want geluk in je eentje is zó saai, dus waarom niet delen door te verbinden? Daarom profileer ik mij nu als een gelukszoeker…

Grumpy Trumpy

Ter illustratie van het geluk dat we samen op het wereldtoneel nastreven, voerde ik onlangs het kat-en-muisspel tussen grote jongens als Donald Trump en Kim Yong Un aan. Zij proberen zich tot elkaar te verbinden om de wereld een stuk veiliger te maken. Nou, u heeft met eigen ogen kunnen zien waar hun laatste samenzijn toe heeft geleid. Een boze Trump die nog voor de lunch én de mogelijke ondertekening van een nucleair akkoord boos wegreed in zijn super beveiligde auto, ‘The Beast’ genoemd. Dit terwijl de tafel voor de lunch al keurig gedekt was. Daar ging ons nieuwe wereldgeluk, zou je kunnen denken, en we namen thuis op de bank nog een slok wijn.

Is geluk máákbaar?

Nee, het is echter wel háálbaar! Maar wat is geluk dan eigenlijk? Tijdens de ontmoeting van Trump en Kim Jong-un zat ik op die grijze en gure donderdag in Stolwijk in de hal van een van onze relaties een tijdje te wachten op mijn gesprekspartner. Hierdoor kreeg ik de gelegenheid om de highlights te lezen in het blad Academy Magazine, een publicatie van de Speakers Academy. Wat een geluk.

Mijn aandacht werd meteen getrokken door een interview met Oudejaarsconferencier Guido Weijers. Hij werd gevraagd naar zijn gedachten over het begrip geluk. Een prachtige stelling van hem was onder meer: “Het is dus niet zo dat als je alle mogelijkheden hebt om gelukkig te zijn, je het ook automatisch bent.” En Bill Gates schijnt eens gezegd te hebben dat de voornaamste reden van zijn succes en geluk is dat hij is geboren waar hij geboren is. En Guido gaat voorts verder door te stellen dat het een enorm geschenk is dat hij mag doen wat hij doet.

Doordenkers, dus neem de tijd even om hier bij stil te staan. Dan ga ik ondertussen verder met de topontmoeting. Want die onverwachte ontwikkeling in het topoverleg tussen die twee grote jongens, deed mij beseffen dat we ons wereldgeluk én ons levensgeluk niet moeten laten afhangen van de luimen van politici en wereldleiders. Ze kennen ons niet eens persoonlijk en wij hen trouwens ook niet!

Ons geluk moeten we sámen maken. Laten we met elkaar verbindingen leggen, ver weg van onfortuinlijke oorden als Washington en Pyongyang. Gewoon, op het voetbalveld, in een restaurant of op de talloze bouwlocaties door heel Nederland heen. Laat die grote (kleine) jongens maar even lekker zitten, we klaren samen de geluksklus wel. Gewoon door met vriendelijke, open en warme verbindingen te leggen op ons dagelijkse werk- en levensniveau. Daar zit geluk ‘m in!

Is geluk maakbaar? Nee, maar het is wel háálbaar! En dat is iets om bij stil te staan en tevens dankbaar voor te zijn. Ik prijs mij derhalve gelukkig dat ik elke dag verbindingen mag leggen tussen onze opdrachtgevers en werknemers. Dat ik mag doen wat ik doe.

Geluk in kleine dingen kan heel groots aanvoelen!

Geluk, en ik weet dat ik een cliché op tafel gooi, zit ‘m dus in kleine dingen. Voor mij persoonlijk is dat een oer-Hollandse maaltijd: andijviestamppot met een gehaktbal en een kuiltje jus na weer een dag van bruggen slaan tussen vraag en aanbod in de bouw en techniek.

Maar voor mij is geluk óók als we zien dat het voorjaar, met alweer een paar prachtige lentedagen in februari, snel aan naar ons toe kruipt en we dus minder ‘onwerkbaar-weer-dagen’ hebben. Geluk in kleine dingen kan heel groots aanvoelen! Ook ervaar ik geluk als ik op een bouwplaats van een afstand zie dat de voorman van één van onze opdrachtgevers een geolied team smeedt van de vakmensen die Haldu Groep heeft geleverd.

Weet u? Ik ga u een woordspeling meegeven, daar word ik ook altijd heel gelukkig van. Voeg één letter aan ‘geluk’ toe en je hebt een prachtig voltooid deelwoord: ‘gelukt’. Daarom; vraag u na elke dag rustig af: “is het gelukt met mijn geluk en dat van anderen vandaag?” En viel het tegen? Dan is er gelukkig morgen weer een dag om het te proberen. En dát kunnen die snoeshanen van een Trump en Kim Jong-un niet zeggen! De heren Gates en Weijers des te meer, met dank voor hun wijze input in deze column.

Ik wens u alle geluk toe van de wereld!

Caspar Jansen

Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Mijn oude opoe

Vroeger had ik een oude opoe. Op elk verjaardagsfeestje trok zij steevast de feestelijke stemming in één keer naar beneden met deze droge opmerking: “Het is toch wat in de wereld!” Als bij donderslag verstomden dan de gesprekken, brachten de ooms het glaasje jenever stilzwijgend naar de mond en keek iedereen naar zijn of haar punten van de schoenen. Kent u die opoe ook?

Ik nam mij heilig voor die spelbreker en dooddoener nooit tot mijn eigen vocabulaire te maken. Maar inmiddels ben ik die grens over. Ik zeg nu ook dingen zoals die oude opoe. Is het mijn leeftijd? Of is het de eindeloos voortdurende stroom van onthullingen en misstappen van onze wereldleiders en hun politieke achterban? Al dat gekonkel, gedraai en al die affaires en misstappen. Ooit vertrouwde ik als jonge jongen onze staatslieden omdat ze eenvoudigweg ouder waren dan ik, maar ook meer kennis hadden. Leon de Winter had het er gisteren in Business Class nog over. Nu, met het klimmen der jaren, gaat die vlieger ook niet meer op. Ik zie in de Tweede Kamer montere dertigers, nog net niet nat achter de oren, beslissingen nemen waarvan ik denk: “Hallo!”

Dromen van een zakenkabinet

Soms, rondom politieke impasses, zoals bij een zich voortslepende kabinetsformatie, hoor je de roep om een ‘zakenkabinet’. Die term triggert mij altijd in positieve zin. In mijn fantasie zie ik het helemaal voor mij. De BV Nederland geleid als een bedrijf. Met heldere aandachtspunten, geen dubbele agenda’s en knopen die eindelijk worden doorgehakt. In mijn stoutste dromen wordt de BV Nederland dan ook geleid zoals wij Haldu Groep voortstuwen in de vaart der volkeren: ‘aanpakken en kein keloel‘. Wie de minister-President zou kunnen zijn van zo’n zakenkabinet? Ach, leefde Dik Wessels nog maar. Of wat te denken van Annemarie van Gaal!

America first? Wait a second…

Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet werkt. Kijk maar naar CEO Trump, die Amerika leidt als een mislukte reality show: ‘you are fired!’ Die man richt meer schade aan dan een hele generatie straks kan herstellen. Zijn ‘America first’ inspireerde een trits halve en hele despoten hun land dan ook maar helemaal voorop te stellen, met alle gevolgen van dien. Van het megalomane Rusland met Poetin aan de knoppen (en naar de knoppen!) tot en met het rechts-populistische Italië, waarbij ze met hun egoïstische begroting alle EU-regels aan de kant schuiven. Om nog maar te zwijgen van Hongarije en Turkije! Allemaal landen die voor eigen gewin in plaats van globaal gewin kiezen.

Zwalken van shutdown en meltdown naar showdown en breakdown…

De voordelen van globalisering? Die mantra lijkt iedereen vergeten. We zwalken van shutdown in Amerika naar de meltdown van de poolkappen. Of neem de absolute showdown en breakdown van dat, in mijn ogen, best wel toffe mens Theresa May in Engeland. Met glad gestreken smoelen vecht het establishment elkaar daar de tent uit. The speaker kan met zijn, wat mij betreft het woord van het jaar, ‘order, order’ de boel nauwelijks nog in bedwang houden. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Uit de media vernam ik ook dat Engeland onze tweede handelspartner is en dat veel (jonge) MKB’ers nog nooit van hun leven een douaneformulier hebben ingevuld. We gaan terug naar het tijdperk van de Germanen en de autarkie, vrees ik.

Een hete aardappel brak het (smeltende) ijs

Rond de jaarwisseling was ik opnieuw in Zuid-Afrika. Dit land wordt nog steeds geteisterd door een aanhoudende en extreme droogte en daardoor dus watertekort. Het pure gevolg van klimaatverandering. Wederom heb ik gespoten met een flacon om het toilet minder hoeven door te spoelen. Tevens krijgen wij minder schoon beddengoed en handdoeken en ook is de stop van het bad weggehaald waardoor er water kan worden bespaard.

Wat is er aan de hand in de wereld? Wat doen we eraan? En wat doen wij onszelf aan? Dit komt de poolkappen die ons moeten verbinden zeker niet ten goede. Tijdens ons laatste avondmaal in Zuid-Afrika bemerkten wij dat er Nederlanders naast ons zaten en dan word ik altijd nieuwsgierig wie ze zijn en wat ze doen. Dit zeer vitale echtpaar en wij bemerkten dat wij alle vier de schroom hadden om een gesprek aan te gaan met elkaar. Want je wilt elkaar ook een beetje vrij laten. Totdat de man met de geniale ingeving kwam om een schaaltje met gefrituurde aardappelen aan te reiken omdat die zo lekker smaakten. Het (pool)ijs was meteen gebroken en er ontstond een geanimeerd gesprek. Helemaal toen ik vroeg wat hij voor de kost had gedaan. Hartstikke leuk natuurlijk om te vernemen dat hij Philips Azië heeft gerund en rechtstreeks onder andere ressorteerde onder Jan Timmer en Cor Boonstra en, naar ik meen, ook Cor van der Klugt. Ook de oude meneer Philips heeft hij goed gekend. Wat een prachtige man, zonder opsmuk met zovele mooie verhalen, en wat een klein maar o zo doeltreffend gebaar om ons via de aardappelen met elkaar in verbinding te brengen. Van de aardappelen kwam de ‘praatstamppot’ tot stand. Het leven kan zo makkelijk zijn en samen kunnen wij zo veel bereiken.

Het gaat om vinden en verbinden, in elke situatie

Ben ik inderdaad zo geworden als mijn opoe? Een doemdenker op feestjes? Nee hoor. We kunnen met elkaar het door de smeltende poolkappen stijgende tij nog keren, daar ben ik van overtuigd. Hoe? Het gaat om vinden en verbinden… en soms ook een beetje inbinden als de situatie daar om vraagt. Zeg maar wat Haldu Groep zo’n beetje elke dag doet: vinden en verbinden. Dat is wat mij betreft de les die wij hieruit kunnen trekken. In de wereld moeten wij elkaar (blijven) vinden, ook als het tegenzit. Alleen zo kun je oplossingen vinden voor problemen en dat lukt niet door te polariseren en barrières op te werpen. Die noord- en zuidpool hebben een functie, namelijk om de rest van de wereld bij elkaar te houden. En de Brexit is dan niet de oplossing, ook niet wat de heren Poetin en Trump aan het knutselen zijn. Dit drijft de wereld verder uit elkaar en in het verleden hebben wij meerdere malen kunnen zien wat hiervan de kwade gevolgen zijn.

Zoek de gemeenschappelijke factor

Ik reik u de hand en hoop bij u onze gemeenschappelijke factor te vinden. Het gaat er niet om waarin wij verschillen, maar waarin wij overeenkomen. Ik reik u, net als de Philips man mij zijn schaaltje met aardappels aanreikte, een open mind aan ‘ijsbreker’ aan. Samen kunnen we elk soort showdown, meltdown en shutdown aan. Wij kiezen voor… up!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Nieuwe audiocolumns Caspar Jansen

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Zo net voor de feestdagen verblijden we je nog een keer met niet één, maar met twee kakelverse audiocolumns. Ideaal om te luisteren tijdens het bereiden van een van de gangen van het kerstdiner. Of misschien luister je de audiocolumn juist tijdens het uitbuiken of een flinke wandeling. Kan allemaal!

De nieuwe audiocolumns luister je hier en hier.

audiocolumn

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Nou moet ú eens goed luisteren!

Kent u dat? Je strijdt, doet en werkt en houdt elke dag een ‘brave face’. Om 6 uur ’s morgens ben je al fris gewassen op pad voor de BV Nederland en niemand krijgt jou klein. Je vindt jezelf eigenlijk best wel een hele Piet omdat je onder alle stressvolle werkomstandigheden doorgaat en doorjakkert. Totdat? Totdat er van binnen ineens iets knapt…

De aanleiding kan futiel zijn. Of een opeenstapeling van kleine tegenslagen. Okee, we hebben allemaal op training geleerd om bij zo’n ‘afknap-moment’ eerst tot 10 te tellen voordat je met je verbale reactie grote aantallen slachtoffers maakt. Maar ik verzeker u: ik ben ook maar een mens, net als u. Dus toen ik tegen de deadline van deze column zo’n moment beleefde en er een tsunami aan tegenslag en negatieve emoties over mij heen kwam, hielp het zelfs niet om mijn favoriete band Toto op topvolume in de auto te draaien. Ja, ik dééd het, door de drums van mijn roffelheld Jeff Porcaro ging het pedaal weliswaar dieper in en prompt scoorde ik een pittige prent op de A1 voor te hard rijden. Hoezo afknapper? Zou het ook komen omdat de blaadjes vallen en we met elkaar naar het eind van het jaar krabbelen waarin weer keihard is gewerkt? Nou, dan spui ik graag net voor de eindstreep van 2018 mijn gal, want nu kan het nog.

Pas op: dit is géén politiek correcte column

Wel heb ik tot tien geteld voordat ik deze column schreef. En nóg komt de stoom mij uit de oren! Ik deel mijn frustraties nu met u onder het motto ‘nou moet ú eens goed luisteren!’ Schrikt u niet, aan het eind van mijn persoonlijke tirade wordt duidelijk waarom ik dit thema koos. Oh ja, en deze column is ook niet politiek correct. Inmiddels verafschuw ik die houding die voor mij symbool staat in Nederland voor alles maar wegwuiven, toedekken en op zijn beloop laten.

FLEX = FLUT?

Mijn grootste frustratie is dat de politiek en de vakbonden in Nederland een soort Chinese kongsi zijn geworden die flexwerk voortdurend af te schilderen als flutwerk. Neem Wouter Koolmees, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. De onvermijdelijke opkomst van flexwerk wil hij beteugelen met een soort lelijk compromis, een vreemde hybride die alles in zich heeft van wéér een bloedeloos Nederlands poldercompromis. De kern van zijn plan? Vast werk wordt minder vast, flexwerk minder flexibel. Alsof je thee en koffie naar elkaar toe wilt brengen tot een soort nieuw drankje. Voordat je het proeft weet je al dat het niks kan worden. En dan zie ik de FNV doodleuk een soort ienieminie-onderzoekje uitvoeren onder, ja hoor, duizend (1000!) Nederlanders. Is dat representatief? Elke statistiekdocent kan u zeggen van niet, maar mijnheer Zakaria Boufangacha van de FNV presenteert de flinterdunne uitkomsten als baanbrekend: “75% van de Nederlanders zou zich grote zorgen maken over het voortbestaan van de verzorgingsstaat. Nog eens twee derde van de mensen vindt dat er teveel flex is.” Hoezo representatief? Ik sta op het punt om mij ziek te melden. Voor mij staat de afkorting FNV voor Flexibel Niet Vuil. Of: Feitelijk Niet Voortvarend. We hebben hier een uitstekende verzorgingsstaat. Ik zeg altijd: “De verzorging staat als een huis.” Okee, soms moet je wachten, en in een extreem geval moet je van het ene ziekenhuis naar het andere, maar wie komt er in dit verwende kikkerland om van honger, dorst of gebrek aan medische zorg? Kijk eens naar Syrië, daar gaan ze hun achtste oorlogwinter in!

Hoezo geen échte banen?

Laat die pantoffelhelden bij de overheid of de bonden toch eens zelf flexibel aan de slag gaan, zoals in de bouw. Dan ervaren ze zelf hoe toegewijd, gemotiveerd én goed betaald daar gewerkt wordt. Wat deze pennenlikkers in hun ivoren torens bedenken, staat in geen verhouding tot wat u en ik weten: flexwerk is hét voorportaal voor heel veel mensen naar een vaste baan. Hoezo geen échte banen? Ik kan die term van het FNV niet meer horen. Wij zorgen, samen met u, voor heel veel flexwerk, en dus inkomens. Ook bieden we veel mensen hiermee een prima proeftijd om te laten zien wat ze kunnen. En bevalt het wederzijds? Dan ligt een vast contract zeker in het verschiet, bij ons of bij onze klant. Nu mijnheer Koolmees en mijnheer Boufangacha weer!

Geen rapporten schrijven, maar úren schrijven!

Nog zo’n frustratie van mij: Nederlandse vaklieden zijn bijna niet meer te vinden en de overheid en ook veel partijen in het veld roepen ach en wee. Ik kan een brug bouwen van de rapporten die ik inmiddels al heb gelezen over hoe we dit probleem moeten aanpakken. En ik kan mijn agenda vullen met seminars met hoogdravende sprekers die in abstracte termen beschrijven wat voor u en mij klip-en- klaar is. Ik kan u vertellen dat wij onlangs héél veel geld ‘up front’ investeerden, zonder één cent subsidie, om op een beurs in Venetië (echt waar!) Italiaanse bouwvakkers te interesseren voor werk in Nederland. Die investering was zwaar, maar we halen wel ruim 35 zeer bekwame en bovendien zeer behoorlijk Engels sprekende Italiaanse vaklieden naar Nederland. Niemand steunt ons hierin, elke cent komt uit eigen zak. Terwijl bijvoorbeeld de provincies bovenop miljarden euro’s zitten die ze ooit verdienden met de verkoop van energiemaatschappijen. Mijn collega’s werken hiervoor in Venetië samen met het EURES-platform. Dit helpt werkzoekenden de grens over bij het vinden van een baan. Een prima organisatie, maar vanuit Den Haag blijft het oorverdovend stil. Nou, bij mij en Ernst Happel niet: “Kein keloel, fussball spielen.” Sorry, maar ze vragen er zelf om.

Flex, de Haarlemmerolie voor de bouw

Natuurlijk schreeuwen de grote personeelstekorten in de bouw om goede personeelsvoorwaarden, maar die kun je ook krijgen als je voor een uitzendbureau werkt, dit naast de reguliere cao- voorwaarden. Menselijk kapitaal is dus heel belangrijk voor de economie. Maar we moeten ook even stilstaan bij de 230.000 werknemers en zelfstandigen die de bouw tussen 2008 en 2016 verlieten. En van dit aantal keerden er maar 36.000 terug. De bouw heeft dus conjunctureel te maken met pieken en dalen in de productie wat inhoudt dat het personeelsbestand mee moet bewegen. Laat flex dus zijn werk doen, het is de Haarlemmerolie voor de bouw en die beteugel je niet door het aan banden te leggen.

Zo, de stoom is eraf. Maar het vuur brandt nog!

Zoals ik u al zei: flex is níet flut. En we kunnen het hier in Nederland redden als de partijen uit het werkveld de handen ineen slaan en stevig samenwerken. De politiek? Die heb je nodig. Voor democratie en wetgeving. Maar niet voor ondernemertje pesten. Een subtiel verschil!

‘Nou moet ú eens goed luisteren!’

Ik deel mijn frustraties nu met u onder het motto ‘nou moet ú eens goed luisteren!’ Niet omdat u schuldig bent, wel omdat ik uw medewerking nodig heb. Om de handen ineen te slaan. Tegen het stigma van flexwerk, tegen het stigma van buitenlandse vakmensen op Nederlandse bouwplaatsen. Maar mijn motto heeft nog een twééde lading: voortaan kunt u mijn vlammende columns ook per podcast beluisteren! Ideaal voor in de auto, in het vliegtuig, in de trein. In mijn vocale voordracht kan ik dan de lading leggen die ik vaak voel bij mijn woorden! Goed luisteren dus en denk daarbij om uw snelheid. 

Pfff, dat lucht op. Ik zou bijna vergeten dat 2018 al weer zo goed als voorbij. Maar goed dat er 2019 is. Maar voordat het zo ver is, verzamelen wij ons eerst onder de kerstboom om van gezellige feestdagen en een mooie jaarwisseling te genieten. Ik wens het u van harte toe en ik spreek u weer in 2019. Want ik ben nog lang niet klaar met u.

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Audiocolumn: ‘Hoog tijd om duurzaam te bouwen aan de toekomst van Moeder Aarde!’

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Sinds kort kunt u de columns van Caspar ook als audiocolumn op onze Soundcloud-pagina beluisteren.

“Nou moet u eens heel goed naar mij luisteren! Is het zo erg? Nee, natuurlijk niet maar wanneer u op de onderstaande link klikt dan kunt u voortaan mijn column die in Bouwen in het Oosten staat overal en altijd als audiocolumn beluisteren. Het professioneel belichten van de bouwarbeidsmarkt. Professioneel, persoonlijk, serieus maar ook altijd gelardeerd met een knipoog en rechtstreeks uit mijn hart. U moet maar eens goed luisteren.”

Beluister de eerste audiocolumn hier.

audio audiocolumn column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Het water staat ons aan de lippen. Wie krijgt er voorrang?

Vergeet dat hele mediacircus rondom de afschaffing van de dividendbelasting. Klein bier van een stel Haagse achterkamertjes zeurpieten. Er is iets véél meer urgent aan de hand in dit mooie land. Ik zeg u: het water staat ons aan de lippen. Is dat bij een scheepsramp het geval? Dan geldt nog steeds het adagium: vrouwen en kinderen eerst. Maar de urgentie van wat ik u nu ga uitleggen, is zelfs nog vele malen groter! Ik durf zelfs te zeggen… vaklieden eerst! Een gedurfde stelling die ik ga onderbouwen met argumenten net zo zwaar als de basaltblokken onder onze Afsluitdijk!

Het VN-rapport van oktober kwam bij mij als een mokerslag binnen. En ik vrees bij u ook. Het is niet vijf voor twaalf, maar inmiddels kwart óver twaalf! Als we niets doen aan de opwarming van de aarde, klotst over enkele decennia het water tot aan Amersfoort de woningen binnen. Sterker nog: de toenemende hoeveelheden water die onze nationale trots, de Afsluitdijk, krijgt te verstouwen, zijn nú al immens. Om te voorkomen dat u al binnen enkele jaren via de radio te horen krijgt dat de Afsluitdijk niet begaanbaar is doordat er meer water overhéén klotst dan er onderdoor, bouwt een stoer Nederlands consortium aan een uniek en urgent project. Dit stukje Hollands watervakmanschap zorgt er mede voor dat het water uit het IJsselmeer beter in de Waddenzee gespuid kan worden en wij gewoon over de dijk kunnen blijven rijden. Ook als de weersomstandigheden tegenzitten.

Verstevig ‘de dijken op de arbeidsmarkt’

Niet alleen is met dit project heel veel geld gemoeid, en nu kom ik op mijn punt, ook zijn er schier onafzienbare hoeveelheden vakmensen voor nodig. U weet het: in de crisis van 2008 hebben we er 75.000 zomaar (moeten) laten lopen! Haldu Groep roept al jaren om een versteviging van ‘de dijken op de arbeidsmarkt’. We roepen niet alleen. We werken al jaren als een Hans Brinker aan het dichten van het gat in de dijk, waardoor er nog meer bouwervaring wegspoelt. We investeren in opleiding en zetten alles op alles om de allerbeste vaklieden uit Nederland en het buitenland te halen. Wist u dat wij nu zelfs al toppers uit Italië met succes in Nederland op bouwprojecten plaatsen? Capito!

Haldu Groep pakt aan en pakt dóór

Haldu Groep staat vanuit deze nood dan ook vooraan om mee te doen met de op handen zijnde samenwerking met Eures, het Europese portaal voor beroepsmobiliteit. Middels deze samenwerking proberen wij mensen uit de EER, en vooralsnog ook Italië, op te warmen voor een baan in Nederland. Hierbij uiteraard rekening houdend met de taalbarrière, hun achtergrond en cultuur. Kortom, van torenhoge Italiaanse werkeloosheid onder bouwvakkers naar de punctualiteit en de sfeer van ‘afspraak is afspraak’ op de Nederlandse bouwprojecten. Maar dat vereist van ons ook aanpassingsvermogen. Wij hebben geen mensen meer met al die grote projecten in Nederland die door honderden vaklieden moeten worden bemand. Hoe gaan we dat doen? Welke samenwerking is hier voor nodig? En hoe gaan wij in vredesnaam al die mensen huisvesten? Wij hebben uiteraard (een deel van) de oplossing, maar we kunnen het niet alleen. Een deel van die oplossing is bijvoorbeeld om de samenwerking te zoeken met opleiders als ReVaBo en Bouwmensen. Als het goed is, gaan wij nu snel de eerste statushouder bij een van onze opdrachtgevers plaatsen. Maar dat gaat allemaal niet zo maar en hier is veel uithoudingsvermogen en creativiteit voor nodig. Om nog maar niet te spreken over of onze inspanningen allemaal wel schaalbaar zijn. Maar iets begint altijd met niets.

Trots en bevreesd tegelijk

Als ik kijk naar welke overheidswerken er, naast de Afsluitdijk, nog aankomen, dan zal er een ongekende hoeveelheid vaklieden extra nodig zijn. Neem alleen al de ambitieuze plannen om onze snelwegen te verbreden of het arbeidskrachten verslindende project voor de bouw van de allergrootste zeesluis in IJmuiden. Of ga eens kijken welke mega bouwprojecten er nu al op de Zuidas plaatsvinden. En dan heb ik het nog niet eens over de betere bereikbaarheid van de A10, die de Zuidas doorkruist; een project van circa 2 miljard euro dat de komende jaren gerealiseerd gaat worden. Als je gaat kijken en er middenin staat, geloof je echt je ogen niet.

Zo bezocht ik recentelijk nog een aantal van onze medewerkers die voor Pleysier Bouw werken aan de realisatie van weer een nieuwe Van der Valk vestiging, aan diezelfde A10. “Een prachtig stukkie betonwerk”, zo noemt Ron Janssens, hoofduitvoerder en Zuidas bouwdeskundige, dit imposante bouwwerk. Met veel gevoel voor understatement, want ik geef het u te doen. Enerzijds ben ik er trots op dat wij dit allemaal in ons kikkerlandje voor elkaar boksen. Anderzijds slaat mij de schrik om het hart als ik aan de taak denk om voor al die werken gekwalificeerde werklieden te werven en te selecteren.

De congestie staat voor deur

Ik voorspel u, en u mag mij eraan houden, dat in de jaren 2020-2021 de congestie op de Nederlandse bouwmarkt een proportie aanneemt waarbij geen laxeermiddel meer helpt! En dan noem ik u, naast al deze megaprojecten, nog niet eens alle commerciële bouwprojecten in Nederland die ook om arbeidskrachten schreeuwen, zoals de broodnodige bouw van woningen om de huur- en koopmarkt eindelijk vlot te trekken.

Uw handen in de dijk van Hans Brinker zijn hard nodig!

Ik zei u in het begin: het water staat ons aan de lippen. Dit bedoel ik letterlijk door de almaar stijgende waterspiegel én het toenemende gebrek aan vakmensen om ál die Hollandse werken aan te kunnen. Mijn pleidooi? Samenwerking! Kijk niet alleen naar uw eigen geld. Dat doe ik ook niet. We moeten samen kijken naar de toekomst, met Eures en met de ReVaBo’s en Bouwmensen van deze wereld, maar ook mét onze opdrachtgevers! Het gaatje van Hans Brinker in de dijk van de arbeidsmarkt is verworden tot grote gaten. En ik heb slechts twee handen. We hebben dus alle handen keihard nodig om die te dichten! En dat vraagt om Nederland brede oplossingen. Alle hens aan dek dus.

Hoezeer het water ons ook aan de lippen staat: onze samenwerking met u zal nooit uitmonden in water naar de zee dragen! Hollanders vinden altijd een oplossing, want ons water kruipt altijd waar het niet gaan kan! Dat dan weer wel.

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Mag het voortaan weer over de inhoud gaan?

Mag het voortaan weer over de inhoud gaan? En met ‘voortaan’ bedoel ik nadat u éérst van een heerlijke vakantie heeft genoten!

Terwijl ik deze column schrijf, zit onze minister-president Mark Rutte in het vliegtuig naar Washington voor een meet & greet met cowboy Donald Trump. Als je Googelt op dit item, krijg je geen berichten over de inhoud van deze meeting, maar veel meer een stortvloed van artikelen die Rutte adviseren hoe hij zich moet gedragen tegenover Trump.

De beruchte, dominante handdruk van Trump komt in allerlei filmpjes voorbij. Vooral columnisten adviseren Mark Rutte ongevraagd over hoe hij dit dwingende gebaar moet zien te pareren. Ook lees ik adviezen zoals: “Mark, wees geen schoothondje bij Trump.” Ik ben de eerste om toe t geven dat lichaamstaal in onze zakelijke communicatie het leeuwendeel uitmaakt van de dialoog.

Natuurlijk, ik probeer ook altijd alert te zijn op de lichaamstaal van mijn gesprekspartner. Maar graag houd ik hier een vurig pleidooi voor meer aandacht voor de inhoud. En als het om de inhoud gaat, dan gaat het om het feit dat wij met € 300 miljard de derde investeerder in zijn land zijn, en niet slechts een mak kalf die hij met zijn lasso kan bedwingen. Wij weten echt wel wat het inhoudt als het over de inhoud gaat. Geen schoothondje dus, maar een land met inhoud dat zelf ook gewend is om een stevige hand te geven. Hands up voor Nederland dus.

Het gaat voortaan om wat er wérkelijk gebeurt

Ik geef u een voorbeeld in relatie tot het eveneens actuele WK. We doen niet mee. Maar bijzonder interessant dit keer is de officiële invoering van de videoscheidsrechter, ofwel VAR (Video Assistant Referee). Dit is een official die de scheidsrechter in het veld assisteert en op diens verzoek beslissingen opnieuw beoordeelt met behulp van camerabeelden. De videoscheidsrechter is een volledig gekwalificeerde scheidsrechter. Deze nieuwe functionaris juich ik van harte toe in het voetbal.

Hij of zij gaat eindelijk een eind maken aan al die quasi-boze, non-verbale en verbale schermutselingen in het veld tussen verongelijkte spelers en de scheidsrechter. Al die handgebaren, boze blikken naar de scheids en vergeefs ten hemel geheven armen kunnen naar de coulissen in het voetbaltheater. De videobeelden geven voortaan een eerlijk en klip en klaar beeld van wat er wérkelijk gebeurde in het veld.

Bij het tennis allang ingevoerd, onder andere gestimuleerd door de ‘onredelijke’ scheldpartijen van John McEnroe. Weet u nog? “That ball was in!” Ik zie nu al dat er minder wordt gemekkerd in het veld. Kortom, focus op de essentie van het spel, of om in de woorden van wijlen Ernst Happel te spreken: “kein Keloel, Fussbal spielen.”

De onbetrouwbare overheid is ‘uit vorm’

En over ‘Keloel’ gesproken; de door mij genoemde VAR deed mij denken aan die ándere VAR: de verklaring van zelfstandigheid in de arbeidsrelatie met ZZP’ers. Minister Wiebes kwam met de wet DBA. Door de wet DBA zijn opdrachtgevers verantwoordelijk gemaakt voor de fiscale gevolgen van hun arbeidsrelatie met een ZZP’ers. Het werd gebracht als een aardverschuiving. Verleden week werd duidelijk dat de overheid, die geloofwaardig moet zijn, zo leren wij altijd, inmiddels 0,0 heeft gehandhaafd op de wet DBA. Zelfs niet bij bedrijven waarbij het flagrant duidelijk was dat zij op basis van schijnconstructies werken met ‘ZZP’ers’.

Wat is hiervan het signaal vanuit de overheid? Ik vertel het u: we maken de ondernemers en ZZP’ers ‘voor de vorm’ bang met de wet DBA, maar controleren niet op de inhoud. Een slechte zaak, want het dwarsboomt het echte zelfstandig ondernemerschap in Nederland. Slecht voor de ‘goede’ ZZP’ers die hun zaakjes wél netjes op orde hebben, maar ook slecht voor de schijnzelfstandigheden die het predicaat zelfstandig ondernemer eigenlijk niet mogen dragen. Maar de overheid verzuimt om op de inhoud te checken. Veel ‘Keloel’ dus weer en geen daden. En we weten niet waar wij aan toe zijn.

De inhoud wordt altijd bewezen, vroeg of laat

Nu de economie op volle toeren draait, is elkaar beoordelen op de inhoud en niet alleen op de buitenkant urgenter dan ooit. Want als de druk op de markt hoog is, hebben we niets aan loze beloften voor de vorm, maar hebben we hard bewijs nodig op de inhoud.

Jarenlang heb ik gehamerd op het belang van meer aandacht voor een hogere instroom van vaklieden. Haldu Groep voegde de daad bij het woord en verlegde de focus onder meer naar de instroom van vaklieden uit de Oost-Europese landen. En met succes. Deze week hoorde ik op de autoradio dat het grote werk voor de Aanpak Ring Zuid rondom Groningen in het gedrang komt door een gebrek aan vakmensen. En dan heb ik het met u toch al een aantal keren gehad over de noodzaak van samen opleiden, toch? Zullen we samen aan die woorden nu eindelijk ook eens inhoud geven?

Waar gaat het alweer om in uw leven?

De moraal van mijn verhaal? De kracht van werken op de inhoud is dé trend voor de komende tijd. Dus beloftes nakomen, doen wat je zegt wat je gaat doen. Zonder opsmuk, zonder gebakken lucht. Deze overdenking geef ik graag iedereen mee. Een periode van ontspanning waarvoor door iedereen in de bouwbranche ongelofelijk hard is gewerkt. De boog kan ontspannen, de druk van de ketel. Tijd om ook te reflecteren waar het ook alweer om gaat in uw leven. Inderdaad, de inhoud!

En met al die mooie zomerse dagen die al achter ons liggen, wens ik u graag een heerlijke vakantie toe en hoop u weer te zien en te spreken in de volgende Bouwen in het Oosten. Geen uitspraak voor de vorm, maar een die ik inhoudelijk volledig meen!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: De spagaat waarin we ons bevinden

Wie wil onze buitenlandse vaklieden als bouwvakker op het werk? 100% ja! Wie wil onze buitenlandse vaklieden als buurman? 100% nee!

Poolse (en alle andere buitenlandse) vaklieden aan onze huizen laten bouwen, vinden we inmiddels heel normaal. We moeten wel. Want welk onderzoeksrapport je er ook op naslaat, het tekort aan ervaren of goed opgeleide jonge Nederlandse bouwvakkers halen we de komende jaren eenvoudigweg niet meer in. Ik heb er al diverse malen over geschreven c.q. voor gewaarschuwd in deze column. Maar om diezelfde arbeidsmigranten vervolgens in onze huizen laten wónen, stuit op weerstand. Maar dit is wel wat er keihard aan de hand is in dit land. En u verneemt deze berichten inmiddels bijna elke week in de landelijke media. Over de tekorten aan vakbekwaam personeel in alle sectoren, als ook de regelmatige overlast die door deze arbeidsmigranten overal in Nederland wordt veroorzaakt. Een beste spagaat.

Jonge Nederlanders zien de bouw steeds minder als veelbelovend carrière pad. Liever verzetten zij virtueel werk. Dus halen we vaklieden uit bijvoorbeeld Polen. Want die Afsluitdijk moet straks natuurlijk wel gerenoveerd worden. En de nieuwe sluizen in Terneuzen en IJmuiden moeten open! Of wat dacht u van al die jonge gezinnen die in veel te dure huurwoningen zijn blijven steken en willen doorstromen naar een betaalbare koopwoning?

Bouwen zúllen we…

… leggen onze opdrachtgevers ons op. Daarbij beleefd doch dringend wijzend op onze inspanningsverplichting die wij met de nota bene door onszelf zwaarbevochten raamcontracten zijn aangegaan. Dus zoeken wij over de grenzen naar de beste vaklieden en halen we deze naar Nederland. Met deze mensen, met hun eigen cultuur, gedrag en gewoonten, gaan wij vervolgens het werk klaren. Deze nieuwe collega’s moeten wij conform het SNF (Stichting Normering Flexwonen) keurmerk netjes huisvesten, en terecht overigens. Doe namelijk een ander niet aan wat u zelf ook niet wilt, weet u nog? Maar huisvesting is op dit moment een net zo grote uitdaging als het vinden van geschikte arbeidskrachten, verzeker ik u. Dit huisvestingstekort wringt, omdat wij in Nederland, nu de economie weer aantrekt, een groter beroep moeten doen op arbeidsmigranten. Nogal een spagaat die behoorlijk pijn begint te doen in de liezen! De rek is er uit, zullen we maar zeggen.

Moeilijke bewoners, hoge huren

Okay, de klus kan doorgaan, aannemer blij, maar de hoeveelheid problemen die we importeren, daar helpt geen Mexicaanse Trump muur tegen. Buitenlandse vaklieden veroorzaken regelmatig problemen door ‘grensoverschrijdend’ gedag. Ze laten hun woningen vaak niet schoon achter, hangen in woonwijken op straat en sluiten vaak een te diepe vriendschap met mijnheer Heineken. De goede niet te na gesproken! Maar of je nu een nette Pool bent of niet: Haldu Groep moet voor hun huisvesting hoge huren betalen die niet in verhouding staan tot de economische prestatie die zij kunnen leveren. Ik geef u de cijfers: volgens expertisecentrum Flexwonen is er een tekort van 100.000 geschikte woonplekken voor arbeidsmigranten uit Oost- en Zuid-Europa. Er zijn ruim 400.000 van deze arbeidsmigranten in Nederland. Een kwart daarvan verblijft op plekken waar het eigenlijk niet kan. Bijvoorbeeld met te veel mensen op één kamer. Dat deden we in de jaren ’60 met Italianen die hier kwamen werken, maar dat kan nu absoluut niet meer. We moeten niet vergeten dat de arbeidsmigranten die hier komen werken in hun land van herkomst vaak al een bepaalde mate van welvaart zijn gewend. Maar mark my words, als wij in Nederland niets doen aan dit schrijnende tekort, dan hebben wij binnenkort de Polen aan het dansen. En van dat dansen worden u en ik niet vrolijk.

Meedenken móet!

Kortom, er is een enorme krapte op de markt voor huurwoningen, de huurprijzen rijzen de pan uit en áls we dan betaalbare woningen vinden, zegt de buurt: liever geen Polen hier! Sterker nog: ook gemeenten komen in het geweer tegen teveel arbeidsmigranten in een bepaalde wijk, zoals de gemeente Tiel. Vaak veroorzaakt door klachten over overlast. Zo heeft Tiel vorige maand de regels aangescherpt om het aantal huizen met arbeidsmigranten in te perken in de gemeente. Ik geef hen geen ongelijk, maar betreur het dat diezelfde gemeenten niet meedenken over alternatieven. Want ze willen wél nieuwbouw voor hun jongeren en zorgwoningen voor hun senioren! En die woningen zullen door onze opdrachtgevers met hun stijgende productievolumes zonder arbeidskrachten moeten worden gerealiseerd. Of toch niet?

Uiteraard zit Haldu Groep niet stil!

U kent ons als actieve problem solvers. We zijn recent bijvoorbeeld een sollicitatieprocedure opgestart om een functionaris aan te stellen die de woningproblematiek rondom onze buitenlandse vakkrachten in goede banen gaat leiden. U begrijpt het, weer extra kosten. De kosten gaan voor de baten uit, zullen we maar zeggen. Oh ja, en dan hebben wij het nog niet eens gehad over veilig en gezond werken met mensen die onze taal niet spreken. Laat staan dat wij er voor moeten waken dat wij geen nationaliteiten aan elkaar koppelen die elkaar van oudsher niet kunnen velen, een soort Nederland-Duitsland dus. Zie hier de dagelijkse uitdaging van de hedendaagse uitzender van vakkrachten in de bouw en techniek. We doen het met liefde, maar ik vraag u: wat heeft dat eigenlijk nog met onze core business te maken… of de uwe? Ik begin het mij af te vragen en dan heb ik het nog niet eens over het prijsopdrijvende karakter die de bouwer moet verdisconteren in zijn aanneemsom.

Haldu Groep heeft een idee, doet uw gemeente mee?

Mijn advies is dat gemeenten creatiever worden en tijdelijke woningen plaatsen aan de rand van bedrijfsterreinen en in buitengebieden, zoals in weilanden. Voorzien van comfort en voorzieningen die wij ook normaal vinden. Denk aan mobiele chaletparken buiten de nabijheid van woonwijken. Die ruimte is er in Nederland volop! De eventuele overlast raakt de burgers veel minder, de arbeidsmigranten kunnen we een verblijf op niveau aanbieden en het bouwwerk in vaak diezelfde gemeenten kan gewoon doorgang vinden. Welke gemeente pakt deze suggestie op? Welke gemeente komt hierover bij Haldu Groep ‘Pool’shoogte nemen? Wordt vervolgd!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: AVG: protecting people

Graag bespreek ik met u een serieus onderwerp: de Algemene Verordening Gegevensbeschemering (AVG). Deze nieuwe Europese wet vervangt op 25 mei 2018 de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). De AVG treedt direct in werking en zal dus niet meer in de nationale wetgeving vastgelegd worden. In plaats van 28 verschillende wetgevingen, geldt er dan één Europese regelgeving. In het Engels heet de AVG General Data Protection Regulation (GDPR).

De tijd dringt!

Organisaties en toezichthouders kregen ruim twee jaar om zichzelf goed voor te bereiden. Maar de tijd dringt! Want 25 mei staat al snel voor de deur. De belangrijkste veranderingen? In de nieuwe wet staat een speciaal artikel over toestemming, waarin de voorwaarden vermeld zijn voor organisaties om geldige toestemming te krijgen van mensen om hun persoonsgegevens te verwerken. Of, in gewone mensentaal: bedrijven moeten bewijs hebben dat zij geldige toestemming hebben gekregen. Krijgt u dat straks niet op tafel? Dan mag de overheid u en ons boetes tot enkele tonnen opleggen. Den Haag heeft al fijntjes laten weten die handhaving direct ter hand te nemen.

Onbegonnen werk

Uw en onze bedrijfssystemen staan ból van de informatie van klanten en medewerkers. Al die mensen moet u nu om toestemming voor die registratie vragen. Ook is het zo dat iemand die denkt bij u in de systemen te staan, u kan bellen en met de wet in de hand kan eisen dat u álle informatie over die specifieke persoon uit uw systemen opduikt en daar inzage in geeft.

Ben ik tegen of kom ik negatief over?

Nee. En dat is ook zeker niet mijn bedoeling. Want de bescherming van persoonsgegevens vind ik uitermate belangrijk en al helemaal in ons vak waar wij alleen maar werken met mensen die zich bewegen van bouwbedrijf naar bouwbedrijf. Daar hoort nu eenmaal de uitwisseling van persoonsgegevens bij. We kunnen ons niet een situatie veroorloven zoals recent met Facebook en Cambridge Analytica. Dus vind ik dat het eensluidend gereguleerd moet worden waarbij de privacy van een ieder kan worden gerespecteerd. En natuurlijk pakken wij het als Haldu dan ook zodanig op dat wij dit naar onze belanghebbenden, medewerkers én klanten goed hebben ingeregeld, want dat is nu eenmaal onze business. Tegelijkertijd willen we wel blijven ondernemen, want goed ondernemen kost tijd en het moet wel weer allemaal lukken in een beperkte tijd. Kortom, het gaat opnieuw om de balans tussen ‘moeten en willen’.

Nieuwe technologie = nieuwe banen

Overigens constateer ik dat alle nieuwe digitale technologie om ons heen de roep om gegevensbescherming enorm heeft gestimuleerd. En terecht. Tegelijkertijd levert die gegevensbescherming ook weer nieuwe werkgelegenheid op, want het vereist specialisten om dit werk te kunnen uitvoeren. Een nieuw soort banen dat het wegvallen van de meer traditionele banen kan helpen opvangen. Een grappig fenomeen en eens te meer wordt dan maar duidelijk: een mens vreest het meest het lijden dat niet is geweest.

Altijd aardig blijven, ook voor collega’s die vertrekken

Ik heb u uitgelegd hoe ik denk over de bescherming van persoonsgegevens. Maar laten we het eens hebben over bescherming van persónen. Dit vind ik ook een relevant onderwerp. Niet in een wet te vangen, want het gaat om de goede behandeling van mensen van vlees en bloed. Zoals bij elke organisatie verlaten ook bij Haldu Groep soms collega’s ons bedrijf. Daar hebben ze allerlei redenen voor, veelal is of lijkt het gras bij de buren groener en dat is ook helemaal niet erg. Het zit in het DNA van Haldu Groep om dit vertrek te betreuren, maar tegelijkertijd ook om van deze collega’s op een stijlvolle wijze afscheid te nemen. Het is hún beslissing en wij wensen hen het allerbeste voor hun werkzame toekomst. No hard feelings voor vertrekkende collega’s. Geen natrappen of nawijzen. We houden de deur voor hen open als zij voor de laatste keer het pand en het werk verlaten. En die deur blijft open…

Het bewijs leest u in onze Haldu nieuwsbrief

Dat is wat ik bedoel met ‘bescherming van persónen’. Want wat zien we? Inmiddels keren meerdere vertrokken collega’s na een uitstapje terug op het vertrouwde Haldu nest. En omdat we in goede harmonie uit elkaar zijn gegaan, halen we ze ook weer net zo blij naar binnen. We hebben ze immers netjes ‘beschermd’. Het bewijs? Dát leest u in twee voorbeeldverhalen in onze Haldu nieuwsbrief. Het gaat zowel om een terugkerende timmerman als een terugkerende controller, dus dit gevoel vindt u terug in alle geledingen van onze organisatie.

Kortom, ik schetste u twee fenomenen die sterk uiteen lijken te lopen, maar die toch onder één motto zijn te vangen: de wet… en de werkelijkheid! Het is werkelijk waar.

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven