Audiocolumn: ‘Mijn oude opoe’

Caspar Jansen, directeur van Haldu Groep, is vaste columnist voor het vakblad Bouwen in het Oosten. Zijn vlijmscherpe reflecties verschijnen daarnaast ook altijd als blog op onze website.

Sinds kort kunt u de columns van Caspar ook als audiocolumn op onze Soundcloud-pagina beluisteren. Perfect luistermateriaal voor als u, op weg naar huis, in de file staat of tijdens uw hardlooprondje. Of misschien wel tijdens het uitlaten van uw hond of het doen van de afwas.

De nieuwste audiocolumn van Caspar beluistert u hier. Eerdere audiocolumns vindt u hier en hier.

audio audiocolumn column

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven

Column: Mijn oude opoe

Vroeger had ik een oude opoe. Op elk verjaardagsfeestje trok zij steevast de feestelijke stemming in één keer naar beneden met deze droge opmerking: “Het is toch wat in de wereld!” Als bij donderslag verstomden dan de gesprekken, brachten de ooms het glaasje jenever stilzwijgend naar de mond en keek iedereen naar zijn of haar punten van de schoenen. Kent u die opoe ook?

Ik nam mij heilig voor die spelbreker en dooddoener nooit tot mijn eigen vocabulaire te maken. Maar inmiddels ben ik die grens over. Ik zeg nu ook dingen zoals die oude opoe. Is het mijn leeftijd? Of is het de eindeloos voortdurende stroom van onthullingen en misstappen van onze wereldleiders en hun politieke achterban? Al dat gekonkel, gedraai en al die affaires en misstappen. Ooit vertrouwde ik als jonge jongen onze staatslieden omdat ze eenvoudigweg ouder waren dan ik, maar ook meer kennis hadden. Leon de Winter had het er gisteren in Business Class nog over. Nu, met het klimmen der jaren, gaat die vlieger ook niet meer op. Ik zie in de Tweede Kamer montere dertigers, nog net niet nat achter de oren, beslissingen nemen waarvan ik denk: “Hallo!”

Dromen van een zakenkabinet

Soms, rondom politieke impasses, zoals bij een zich voortslepende kabinetsformatie, hoor je de roep om een ‘zakenkabinet’. Die term triggert mij altijd in positieve zin. In mijn fantasie zie ik het helemaal voor mij. De BV Nederland geleid als een bedrijf. Met heldere aandachtspunten, geen dubbele agenda’s en knopen die eindelijk worden doorgehakt. In mijn stoutste dromen wordt de BV Nederland dan ook geleid zoals wij Haldu Groep voortstuwen in de vaart der volkeren: ‘aanpakken en kein keloel‘. Wie de minister-President zou kunnen zijn van zo’n zakenkabinet? Ach, leefde Dik Wessels nog maar. Of wat te denken van Annemarie van Gaal!

America first? Wait a second…

Natuurlijk weet ik ook wel dat dit niet werkt. Kijk maar naar CEO Trump, die Amerika leidt als een mislukte reality show: ‘you are fired!’ Die man richt meer schade aan dan een hele generatie straks kan herstellen. Zijn ‘America first’ inspireerde een trits halve en hele despoten hun land dan ook maar helemaal voorop te stellen, met alle gevolgen van dien. Van het megalomane Rusland met Poetin aan de knoppen (en naar de knoppen!) tot en met het rechts-populistische Italië, waarbij ze met hun egoïstische begroting alle EU-regels aan de kant schuiven. Om nog maar te zwijgen van Hongarije en Turkije! Allemaal landen die voor eigen gewin in plaats van globaal gewin kiezen.

Zwalken van shutdown en meltdown naar showdown en breakdown…

De voordelen van globalisering? Die mantra lijkt iedereen vergeten. We zwalken van shutdown in Amerika naar de meltdown van de poolkappen. Of neem de absolute showdown en breakdown van dat, in mijn ogen, best wel toffe mens Theresa May in Engeland. Met glad gestreken smoelen vecht het establishment elkaar daar de tent uit. The speaker kan met zijn, wat mij betreft het woord van het jaar, ‘order, order’ de boel nauwelijks nog in bedwang houden. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Uit de media vernam ik ook dat Engeland onze tweede handelspartner is en dat veel (jonge) MKB’ers nog nooit van hun leven een douaneformulier hebben ingevuld. We gaan terug naar het tijdperk van de Germanen en de autarkie, vrees ik.

Een hete aardappel brak het (smeltende) ijs

Rond de jaarwisseling was ik opnieuw in Zuid-Afrika. Dit land wordt nog steeds geteisterd door een aanhoudende en extreme droogte en daardoor dus watertekort. Het pure gevolg van klimaatverandering. Wederom heb ik gespoten met een flacon om het toilet minder hoeven door te spoelen. Tevens krijgen wij minder schoon beddengoed en handdoeken en ook is de stop van het bad weggehaald waardoor er water kan worden bespaard.

Wat is er aan de hand in de wereld? Wat doen we eraan? En wat doen wij onszelf aan? Dit komt de poolkappen die ons moeten verbinden zeker niet ten goede. Tijdens ons laatste avondmaal in Zuid-Afrika bemerkten wij dat er Nederlanders naast ons zaten en dan word ik altijd nieuwsgierig wie ze zijn en wat ze doen. Dit zeer vitale echtpaar en wij bemerkten dat wij alle vier de schroom hadden om een gesprek aan te gaan met elkaar. Want je wilt elkaar ook een beetje vrij laten. Totdat de man met de geniale ingeving kwam om een schaaltje met gefrituurde aardappelen aan te reiken omdat die zo lekker smaakten. Het (pool)ijs was meteen gebroken en er ontstond een geanimeerd gesprek. Helemaal toen ik vroeg wat hij voor de kost had gedaan. Hartstikke leuk natuurlijk om te vernemen dat hij Philips Azië heeft gerund en rechtstreeks onder andere ressorteerde onder Jan Timmer en Cor Boonstra en, naar ik meen, ook Cor van der Klugt. Ook de oude meneer Philips heeft hij goed gekend. Wat een prachtige man, zonder opsmuk met zovele mooie verhalen, en wat een klein maar o zo doeltreffend gebaar om ons via de aardappelen met elkaar in verbinding te brengen. Van de aardappelen kwam de ‘praatstamppot’ tot stand. Het leven kan zo makkelijk zijn en samen kunnen wij zo veel bereiken.

Het gaat om vinden en verbinden, in elke situatie

Ben ik inderdaad zo geworden als mijn opoe? Een doemdenker op feestjes? Nee hoor. We kunnen met elkaar het door de smeltende poolkappen stijgende tij nog keren, daar ben ik van overtuigd. Hoe? Het gaat om vinden en verbinden… en soms ook een beetje inbinden als de situatie daar om vraagt. Zeg maar wat Haldu Groep zo’n beetje elke dag doet: vinden en verbinden. Dat is wat mij betreft de les die wij hieruit kunnen trekken. In de wereld moeten wij elkaar (blijven) vinden, ook als het tegenzit. Alleen zo kun je oplossingen vinden voor problemen en dat lukt niet door te polariseren en barrières op te werpen. Die noord- en zuidpool hebben een functie, namelijk om de rest van de wereld bij elkaar te houden. En de Brexit is dan niet de oplossing, ook niet wat de heren Poetin en Trump aan het knutselen zijn. Dit drijft de wereld verder uit elkaar en in het verleden hebben wij meerdere malen kunnen zien wat hiervan de kwade gevolgen zijn.

Zoek de gemeenschappelijke factor

Ik reik u de hand en hoop bij u onze gemeenschappelijke factor te vinden. Het gaat er niet om waarin wij verschillen, maar waarin wij overeenkomen. Ik reik u, net als de Philips man mij zijn schaaltje met aardappels aanreikte, een open mind aan ‘ijsbreker’ aan. Samen kunnen we elk soort showdown, meltdown en shutdown aan. Wij kiezen voor… up!

Caspar Jansen

column Caspar Jansen

Niet de vacature gevonden die je zocht?

Meld je aan voor een JobAlert en krijg per e-mail bericht zodra de vacature beschikbaar komt!

Direct inschrijven